Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę x.
Pismem z dnia [...]roku skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w celu złożenia skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem z dnia[...] roku x została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...]roku przesyłkę skierowaną do skarżącej pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu [...]roku. W ten sposób otwarty został termin do przedłożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy przez wnioskodawczynię. Wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został jednak złożony w terminie określonym w wezwaniu.
Z tego powodu starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 20 września 2017 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Strona wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia, żądając ponownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona nie wie, dlaczego wniosek nie dotarł do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona w wyznaczonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Nie załączyła również tego wniosku do wniesionego sprzeciwu.
Nieusunięcie tego rodzaju braku formalnego wywołuje określone konsekwencje procesowe przewidziane w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2017 r., poz. 1369), zgodnie z którym w takim przypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania.
Brak reakcji ze strony skarżącej na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF sprawia, że zastosowanie znajduje rygor nadany w wezwaniu. Ponieważ x nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, spełniona została przesłanka warunkująca jego pozostawienie bez rozpoznania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.