Uzasadnienie
Dnia 31 grudnia 2007 roku D. i T.S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], sygn. [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "[...]" z dnia [...] ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 7.497,90 z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o powierzchni 4 560 m². położonej w P. przy ulicy [...]. Skarżący w skardze zawarli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata i na tej podstawie zostali wezwani do przesłania wniosków o przyznanie prawa pomocy wypełnionych na urzędowych formularzach, co uczynili w zakreślonym zakresie.
D.S. w złożonym wniosku wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem, matką, córką, synem, synową i wnukiem. Skarżąca wraz mężem posiadają dom o powierzchni 333 m² oraz dwie działki budowlane na terenie Miasta P. o powierzchni 2941 m² i 1619 m². Skarżąca zaznaczyła, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Skarżąca oświadczyła, że wspólne gospodarstwo domowe jest utrzymywane z jej emerytury w wysokości 903,00 zł netto oraz dochodów męża z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 5.300,00 zł. W uzasadnieniu wniosku D. S. wskazała, że trudna sytuacja finansowa firmy męża spowodowała duże obciążenia budżetu domowego, które wiążą się z wysokimi kosztami spłaty kredytu bankowego w PKO BP, zajęciami komorniczymi Komornika Rewiru V – 1000,00 zł miesięcznie, Komornika Rewiru IX – 500,00 zł miesięcznie, spłatą zobowiązań wynikających z wyroków sądowych i porozumień kwocie ponad 2200,00 zł miesięcznie oraz kosztami utrzymania domu 1400,00 zł miesięcznie.
Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem.
Konstrukcja prawna cytowanych przepisów wskazuje, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że jego sytuacja materialna uniemożliwia mu poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Jednocześnie zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy jest rozpatrywana z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu oraz jej rzeczywistych możliwości finansowych (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz". Warszawa 2005, str. 631-632.).
Z oświadczeń złożonych w niniejszej sprawie przez skarżącą wynika, że posiada ona stałe źródło utrzymania z tytułu emerytury, a jej mąż osiąga stałe dochody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, które łącznie przekraczają 6.000 zł brutto. Przy tak wysokich dochodach biorąc jeszcze pod uwagę stan posiadanego majątku (dom i dwie działki budowlane) nie można uznać, że skarżąca wraz z mężem należą do grupy osób najbiedniejszych, dla których nie jest możliwe uiszczenie jakichkolwiek kosztów prowadzonego postępowania sądowego.
Dodatkowo w tym zakresie należy podkreślić, że skarżąca nie wskazała jakie dochody uzyskują pozostałe pełnoletnie osoby wchodzące w skład wspólnego gospodarstwa domowego, których dochody powinny być uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto warto również zauważyć, że skarżąca nie wskazała jakie dokładnie wydatki wiążą się ze spłatą wskazanego kredytu bankowego, ani z jakich konkretnie wyroków sądowych i porozumień wynikają wskazane przez skarżącą zobowiązania finansowe i zajęcia komornicze.
Wobec powyższych informacji dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej i jej męża, a także wątpliwości dotyczących wszystkich dochodów i wydatków prowadzonego wspólnie gospodarstwa domowego nie można przyjąć, że D. S. wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a tym samym nie można uznać jej wniosku za uzasadniony.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ Robert Talaga
T.M.d