Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek ten jest w pełni zasadny, gdyż nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Poza tym przepisy ustawy szczególnej nie wyłączają możliwości wstrzymania jej wykonania w powyższej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Natomiast w myśl art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym) stanowi, że decyzja ostateczna, mocą której została nałożona kara pieniężna, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna dopiero z chwilą odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W niniejszej sprawie decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymana następnie w mocy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, została wydana w oparciu o przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a skardze wniesionej przez W. S. w dniu 30 sierpnia 2013 r. nadano dalszy bieg. W świetle powyższych okoliczności brak jest podstaw do odrębnego orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.