Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Starosta K., działając na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, podjął postępowanie w sprawie skierowania [...] (dalej: "strona") na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W wyniku złożenia przez stronę zażalenia na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], umorzyło postępowanie odwoławcze stwierdzając jego bezprzedmiotowość ze względu na istotną zmianę zaskarżonego postanowienia, do jakiej doszło w drodze jego sprostowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w K., zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "P.p.s.a."), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Wydane w niniejszej sprawie postanowienie Starosty K. o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Dotyczy ono bowiem kwestii incydentalnej. Na takie postanowienie nie służy również stronie zażalenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") prawo złożenia zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku, gdy tak stanowi Kodeks postępowania administracyjnego.
Nowelizacja ostatnio wspomnianego aktu normatywnego, dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania, to jest w art. 101 § 3 K.p.a. Przed zmianami wprowadzonymi tą nowelą art. 101 § 3 K.p.a. miał następującą treść: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie".
Na gruncie tej regulacji przyjmowano, że zażalenie przysługuje zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania, jak i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana dokonana wyżej powołaną nowelą grudniową ustaliła treść § 3 w sposób następujący: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie".
Obecnie zatem treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania").
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z zasadą szybkości postępowania, wynikającą z art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady, postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Uzasadnione jest wobec tego wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż na podstawie art. 142 K.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.
Reasumując wskazać należy, że skoro od postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, to skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Bez znaczenia dla dopuszczalności skargi pozostają pouczenia, najpierw o prawie złożenia zażalenia – w postanowieniu Starosty K. z dnia [...] października 2015 r., a następnie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego – w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. Były to błędne pouczenia, a takowe nie mogą kształtować właściwości sądu administracyjnego i w konsekwencji nie mogą prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi.
W świetle przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a., a zatem rozpoznanie przez Sąd skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a., skargę odrzucono, o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji postanowienia tut. Sądu.
O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi orzeczono natomiast w pkt. 2 sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt. 1 ab initio P.p.s.a.