Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200,00 zł, G. M.-K. złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych (PPF) w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Ze złożonego wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest rozwiedziona i samotnie wychowuje syna, który jest studentem i otrzymuje alimenty w wysokości 85,00 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie posiada obecnie żadnego dochodu, nie jest zarejestrowana jako bezrobotna i złożyła wniosek o przyznanie świadczenia emerytalnego do ZUS. Koszty miesięcznego utrzymania oszacowała następująco: utrzymanie mieszkania 700,00 zł, internet 61 zł, telefon 65 zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, gdyż jak oświadczyła, wydała je w okresie pozostawania bez pracy. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni 61m² oraz samochód osobowy Tico, rok produkcji 1990. Syn wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku i przewlekle choruje na astmę, co generuje wydatki w wysokości 120,00 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że zmuszona jest pożyczać pieniądze na bieżące utrzymanie.
Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie posiada dochodów z pracy, ani żadnego majątku i oszczędności. Wnioskodawczyni obecnie ubiega się o świadczenie z ZUS, a na bieżące utrzymanie pożycza środki finansowe. Niewątpliwie taką sytuację wnioskodawczyni należy uznać za trudną. W konsekwencji należy przyjąć, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego jej oraz syna. Tym samym zasadny jest jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.