Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r., o nr [...] roku Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lipca 2016 roku.
W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...]. Przesyłka zawierająca w/w decyzję doręczona została stronie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 26 lipca 2016 roku. Awizo o możliwości odebrania przesyłki pozostawiono stronie w dniu 12 lipca 2016 roku. Termin na złożenie środka odwoławczego minął 9 sierpnia 2016r., tymczasem strona odwołanie złożyła w dniu 14 listopada 2016 roku, a więc po terminie 14 dni, który winien być liczony od 26 lipca.
Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzuciła organowi przedwczesne wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do jego złożenia, podczas gdy organ winien w pierwszej kolejności rozpoznać kwestię zachowania terminu do wniesienia odwołania. Zarzuciła również naruszenie art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez uprzedniego powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma. Zdaniem skarżącego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma wynika, że doręczyciel nie zawiadomił powtórnie skarżącej o możliwości odbioru pisma, bowiem pole nr 3 tego dokumentu pozostało puste. Strona zarzuciła również naruszenia art.150 § 2 w zw z art.151 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo nieumieszczenia w zawiadomieniu o możliwości odbioru pisma czytelnego dla skarżącej wpisu.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.,dalej- p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie ze stanowiącym materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 228 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (§ 1 pkt 2), a postanowienia w tym przedmiocie są ostateczne (§ 2). Utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie tej normy prawnej wskazuje, że ma ona charakter kategoryczny i bezwarunkowy. Dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (por. wyroki NSA z 14.03.2013 r., sygn. akt I FSK 590/12 i z 29.08.2013 r., sygn. akt I FSK 1060/12 - dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe powołane poniżej orzeczenia).
Brzmienie tego przepisu nie pozostawia zarazem wątpliwości, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania powinno być oparte na dowodach wskazujących na okoliczność, iż odwołujący przekroczył termin określony w art. 223 § 2 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Podejmując zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i to one w efekcie przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszym postępowaniu zakresem badania objęto także prawidłowość doręczenia decyzji, z uwagi na fakt doręczenia jej w trybie zastępczym i związane z tym argumenty tak odwołania, jak i skargi.
Problem prawny w niniejszej sprawie dotyczy więc oceny czy skarżącemu prawidłowo doręczono decyzję, ponieważ rzutuje to na obliczenie terminu do złożenia od niej odwołania i w efekcie stwierdzenie, czy zostało ono wniesione przez skarżącego w ustawowym terminie. Okoliczność tę można wyjaśnić poprzez analizę potwierdzenia odbioru przesyłki doręczanej w trybie art. 150 O.p. Konieczna jest w tym zakresie ocena wskazywanych w skardze nieprawidłowości przy wypełnieniu przez doręczyciela druku umieszczonego przy przesyłce potwierdzenia odbioru. Strona podniosła zarzut niepozostawienia powtórnego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, a w konsekwencji nieuprawnionym uznaniu, że przesyłka doręczona została prawidłowo. Istotnie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje potwierdzenie, że przesyłkę awizowano powtórnie, ale wpisano to błędnie w polu nr 4,a nie 3. Niemniej taka sama data i adnotacja widnieje na odwrocie koperty, gdzie wyraźnie widnieje zapis o dokonanym awizo oraz przybita jest pieczęć z datą 20 lipca 2016r.
Nie może więc wyłączać skuteczności tej czynności fakt poinformowania o powtórnym awizo w innej rubryce, zwłaszcza, co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, zwrotne potwierdzenie odbioru wraca do organu, nie jest więc żadną dodatkową informacją dla strony. Podkreślić należy że adnotacje o terminie i miejscu pozostawienia awizo na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru są zgodne. Bezzasadny jest także zarzut o nieumieszczeniu w zawiadomieniu o możliwości odbioru pisma czytelnego wpisu o placówce pocztowej, w której przechowywana jest korespondencja. W rubryce na zwrotnym odbiorze pisma widnieje data 12 lipca 2016 oraz zapis UP/47. Te same adnotacje widnieją na kopercie, na jej zapisach i pieczęciach. Identyczne daty i miejsca wynikają z dokumentu elektronicznego śledzenia przesyłek załączonego do akt sprawy- k.143 i 142. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że niestaranność w zapisach zwrotnego potwierdzenia mogłaby mieć znaczenie, gdyby uchybienie takie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Tymczasem w ocenie sądu taka zależność nie zachodzi, bowiem w sprawie przesyłkę doręczono prawidłowo, czego dowodem są adnotacje na kopercie, a strona nie zakwestionowała, że przesyłkę taką otrzymała. Skarżący nie podważył zatem w sposób skuteczny, iż doręczenie w trybie art. 150 O.p. było nieprawidłowo dokonane. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania w powyższy sposób jak w niniejszej sprawie awizowania bez podania okoliczności to uprawdopodabniających, przeczyłoby sensowi dokonywania adnotacji o awizowaniu na kopercie, gdyż w każdym przypadku adresat przesyłki mógłby je kwestionować.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy wydał w tym samym dniu, tj. 10.11.2016 r. dwa postanowienia. Jedno z nich dotyczyło odmowy przywrócenia terminu, zaś drugie stwierdzenia uchybienia terminu. Chociaż oba postanowienia zostały wydane w tym samym dniu i postanowienie stwierdzające uchybienie terminu odwołuje się w swej treści do postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, to analiza tego postanowienia i akt sprawy dowodzi, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w obu sprawach i w konsekwencji zasadnie uznał, że strona uchybiła terminowi. Obowiązujące przepisy nie pozostawiają bowiem wątpliwości, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i do jego stwierdzenia upoważnia zestawienie terminów zdarzeń prawnie znaczących, tj. daty doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej i daty wniesienia środka odwoławczego.
Natomiast złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu ma to znaczenie, że dopiero uwzględnienie takiego wniosku przez organ pozwala na zniwelowanie skutków spóźnienia, przywracając stan w którym dopuszczalne będzie merytoryczne rozpoznanie środka odwoławczego. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, albowiem wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie został przez organ odwoławczy uwzględniony, co wyrażono w postanowieniu o stwierdzeniu uchybienia terminu.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.