Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lutego 2013 r. o nałożeniu na M. P. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Powyższa decyzja, z prawidłowym pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia, została doręczona M. P. w dniu 3 lipca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – w aktach adm.).
W dniu 23 września 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 8 akt sąd.) M. P. złożył skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że "decyzja się zawieruszyła w trakcie remontu".
W piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyjaśnił, że wskazana przez niego przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 20 sierpnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Natomiast stosownie do art. 88 zd. 1 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie Skarżący podał, że wskazana przez niego przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi ustała w dniu 20 sierpnia 2014 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został złożony dopiero w dniu 23 września 2014 r., a więc z przekroczeniem ustawowego siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 87 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić jako spóźniony, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 88 zd. 1 P.p.s.a.