Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. L złożył skargę na postanowienie Starosty [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o zwrot opłaty za kartę pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia od postanowienia, które nie ma charakteru ostatecznego.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę – strona skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 22.02.2012 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego.
W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w instancji odwoławczej, nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś - red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).
Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zapisów przywołanej ustawy wynika jednoznacznie, iż od decyzji administracyjnych oraz postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie bądź zażalenie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa, art. 141 kpa), zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 kpa, art. 144 kpa).
W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240), która zasadniczo rzutuje na sprawy dotyczące zwrotu opłat za karty pojazdu. Ustawa ta określa bowiem nowy tryb jaki należy stosować w sprawach zarówno nowych jak i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. W świetle obowiązujących przepisów wniosek strony skarżącej powinien być rozpatrywany w trybie określonym w ustawie o finansach publicznych z odpowiednim zastosowaniem k.p.a. i ordynacji podatkowej.
W odniesieniu do niniejszej sprawy - od postanowienia Starosty zgodnie z pouczeniem stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na postanowienie organu pierwszej instancji - Starosty, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że postanowienie organu stopnia podstawowego zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia. Należy również zwrócić uwagę, że strona wbrew pouczeniu zawartym w orzeczeniu organu I instancji, złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które jest zupełnie innym środkiem zaskarżenia niż zażalenie. Wezwanie nie ma charakteru dewolutywnego, czyli sprawa nie jest przekazywana do rozpoznania przez organ II instancji, a co za tym idzie wniosek taki rozpoznaje ten sam organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie.
Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga wniesiona bez wyczerpania tych środków, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158).
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.