Uzasadnienie
Burmistrz O. decyzją z dnia [...].09.2005r nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art.104 kpa po rozpoznaniu wniosku B.P. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego A.P. z lokalu przy ulicy M. [...] w O. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że B. P. w dniu [...].08.2005, będąc w trakcie rozwodu, wniosła o wymeldowanie A. P. z pobytu stałego z lokalu przy ulicy M. [...] w O., z uwagi na to, że nie zamieszkuje on w tym lokalu od [...].12.2003 r. Jednocześnie wskazała, że A.P. mieszka u swojej konkubiny w Z. G. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że A.P. wyprowadził się z lokalu przy ul. M. [...] w O. w dniu [...].12.2003 r. Wówczas zabrał część swoich rzeczy osobistych, a resztę zamknął w pokoju do którego nie ma dostępu.
A. P. od czasu do czasu pojawia się w spornym lokalu, ale swoje centrum życiowe ma skoncentrowane w Zielonej Górze. Powyższy stan faktyczny organ I instancji ustalił na postawie zeznań B.P., kontroli meldunkowej dokonanej przez organy Policji i zeznań samego A.P.
Organ administracji pierwszej instancji wskazał, że uwzględniając treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wystarczającą przesłanką orzeczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego jest opuszczenie lokalu przez osobę w nim zameldowaną i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Wobec powyższego uznano, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające wymeldowanie A.P. Zdaniem tego organu fakt posiadania w lokalu rzeczy osobistych, bez spełniania w nim podstawowych funkcji związanych z bytowaniem nie może prowadzić do innego wniosku, niż że nastąpiło faktyczne opuszczenie lokalu. Z relacji samego A. P. wynika, że jego sprawy życiowe nie są skoncentrowane w w/w lokalu, a w mieszkaniu w ZG.
Od decyzji tej A.P. wniósł odwołanie.
W odwołaniu wniósł o jej zmianę, podnosząc, że 1-2 razy w miesiącu przyjeżdża do O. i nocuje w mieszkaniu przy ul M. [...]. Opłaca 50 % czynszu za to mieszkanie. Korzysta z porad lekarza rodzinnego w O. Spotyka się też z synem, synową i wnukiem, którzy również mieszkają w O. ale w innym mieszkaniu. W spornym mieszkaniu nie przebywa często, gdyż była żona utrudnia mu zamieszkiwanie. Wyłącza prąd w jego pokoju, odcięła mu dostęp do telefonu i anteny TV, wyłącza gaz. Prowokuje awantury. Z tego powodu musiał opuścić to mieszkanie do czasu orzeczenia przez Sąd o podziale majątku i mieszkania.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza O. W motywach decyzji wskazał, że art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że organ gminy może wymeldować osobę, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Zatem wystarczającą przesłanką wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania jest opuszczenie lokalu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie zostały wyczerpane przesłanki wymeldowania opisane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, w oparciu o treść wniosku o wymeldowanie, zeznania stron postępowania oraz ustalenia organu policji, że skarżący opuścił bez wymeldowania przedmiotowy lokal i skoncentrował swoje sprawy życiowe w Z.G.
Argumenty podane w odwołaniu nie mogły mieć wpływu na odmienną ocenę stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Organ drugiej instancji podkreślił, że zameldowanie ma aktualnie wyłącznie charakter rejestracyjny. Zameldowanie w lokalu ma potwierdzać istniejący stan faktyczny i winno oznaczać zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego przebywania i koncentrowania w tym lokalu całokształtu spraw życiowych, osobistych i majątkowych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że przyszłe rozstrzygnięcie w sprawie sądowej dotyczącej podziału majątku wspólnego byłych małżonków nie ma wpływu na wynik, sprawy administracyjnej rozstrzyganej na podst. Art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
A.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając decyzję Wojewody oraz organu pierwszej instancji, wnosząc o ich uchylenie. Zdaniem skarżącego organy I i II instancji bezpodstawnie przyjęły, że opuścił on miejsce stałego pobytu. Mieszanie w O. stanowiło i nadal stanowi jego centrum życiowe. Jego nieobecności nigdy nie przekraczają miesiąca. W spornym mieszkaniu nadal znajdują się jego rzeczy osobiste i dokumenty, czemu nie zaprzecza jego była żona. O zamiarze opuszczenia pobytu stałego nie może świadczyć okoliczność, że korzysta z gościnności innej osoby. Nie jest to pobyt czasowy, a tym bardziej stały, a jedynie krótkotrwałe przebywanie i to na zasadzie użyczenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Uczestniczka postępowania B.P. wniosła o oddalenie skargi, twierdząc, że argumenty podnoszone przez skarżącego są nieprawdziwe. A.P. znęcał się bowiem nad nią psychicznie i fizycznie, za co miał sprawę karną. Kiedy wyprowadził się do Zielonej Góry odwiedzał mieszkanie tylko sporadycznie, przy okazji wizyt u lekarza ale był wówczas pod wpływem alkoholu. W dniu [...] sierpnia 2006r zawarł związek małżeński z osobą, u której mieszkał po wyprowadzeniu się z O. Nie jest więc prawdą, że mieszkanie przy ul. M. [...] w O. stanowi jego centrum życiowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza O. zarzucić nie można.
Materialno - prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu
Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25 kc). Zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. (porównaj wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.05.2001V SA 1496/00 LEX nr 54454).
Niewątpliwie organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący utracił zamiar stałego lub długotrwałego przebywania w spornym mieszkaniu, mimo, iż temu zaprzecza. Fakt, że przyjeżdża do Obornik raz, czy dwa razy w miesiącu nie stanowi bowiem o tym, że lokal przy ul. M. [...] stanowi centrum jego spraw życiowych. Pobyty w spornym mieszkaniu przy okazji odwiedzin syna, synowej i wnuka oraz wizyt u lekarza nie świadczą o woli koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym utrzymywania ośrodka osobistych i majątkowych interesów, skoro od 2003r przebywa w Z.G., oddalonej od O. o około 150 km.
Wobec powyższego należało uznać, że organy administracji dokonały prawidłowej interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach z uwzględnieniem wprowadzenia do tej ustawy z dniem 1 maja 2004 r. przepisu art. 9 ust. 2b zgodnie, z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu.
Oznacza to, że w dacie wydawania decyzji przez organy administracyjne obu instancji wyłączną przesłanką wydania na wniosek lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania stanowił fakt opuszczenia przez A.P. bez wymeldowania się dotychczasowego miejsca pobytu stałego.
Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Organy ewidencyjne nie są przy tym uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia lokalu przez skarżącego bez wymeldowania się.
W świetle poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia przez organy administracyjne, że skarżący opuścił mieszkanie w O. przy ulicy M. [...], nie dopełniając ustawowego obowiązku wymeldowania się, a w konsekwencji zgodność z prawem wydanych w jego sprawie decyzji. Ponieważ odwołujący się nie przebywa faktycznie w miejscu zameldowania na pobyt stały orzeczenie o jego wymeldowaniu było uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach Sąd orzekł na podst. art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz.1271) i § 18.
1. pkt1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.)
/-/K. Wolna-Kubicka /-/B. Sokołowska /-/M. Kwiecińska
KS d