Uzasadnienie
Sygn. akt III SA/Po [...]
Skarżący D. K., reprezentowany przez brata, wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący jest kawalerem, zamieszkuje u matki i utrzymuje się z zasiłku chorobowego KRUS w kwocie 300 zł miesięcznie.
Skarżący posiada gospodarstwo rolne, które obejmuje: 23,27ha dzierżawionych gruntów rolnych (łąki), ciągnik rolniczy, pomieszczenia inwentarskie 32 sztuki bydła, udział ˝ we własności przyczepy, rozrzutnik obornika o wartości około 8.000 zł, pług o wartości około 8.000 zł. Wnioskodawca wskazał, że koszty dzierżawy gruntów rolnych za 2018 rok to wydatek 10.856,97 zł.
Do wniosku załączono: wezwanie do zapłaty czynszu dzierżawnego (1.316,97 zł), wezwanie do uregulowania podatku rolnego (45,60 zł wraz z kosztami upomnienia), decyzję o przyznaniu pomocy finansowej producentowi rolnemu w związku ze szkodami w uprawach rolnych w 2017 roku na kwotę 8.780 zł
Złożone oświadczenie majątkowe jest niepełne i budzi wątpliwości.
Z informacji znanych z urzędu (postanowienia referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 09 marca 2018 roku o sygn. akt 946-947/17) wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, ojcem oraz bratem. Ich wspólne przychody z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego w 2017 roku wyniosły łącznie 405.967,48 zł, ale jednocześnie ponieśli oni wydatki w łącznej wysokości 511.609,06 zł. Ostatecznie deklarują stratę w wysokości 105.641,58 zł. Wnioskodawca oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają żywy inwentarz (36 sztuk bydła należących do wnioskodawcy, około 60 sztuk bydła oraz 60 prosiąt i 15 macior należących do matki wnioskodawcy oraz około 20 sztuk bydła i ok. 60 sztuk świń należących do brata wnioskodawcy). Osoby pozostające z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają majątek o znacznej wartości (nieruchomości).
Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 roku, doręczonym stronie w dniu 23 kwietnia 2018 roku, wnioskodawca został zobowiązana do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy.
Wnioskodawca nie wykonał wezwania.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe oznacza, że strona ubiegająca się o tzw. prawo ubogich powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Dopiero wykazanie takich okoliczności uzasadnia stanowisko, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu.
Skoro strona uchyla się od przedstawienia dokumentacji wskazanej w wezwaniu sądowym, to powinna liczyć się z tym, że sąd (referendarz sądowy) nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Brak współpracy ze strony wnioskodawcy skutkuje uznaniem, iż nie wykazał on zaistnienia przesłanek koniecznych dla przyznania mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czy też ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Ustalenie rzeczywistych zdolności płatniczych wnioskodawcy jest niemożliwe, gdy oświadczenie majątkowe jest niepełne. Podstawą orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy może być jedynie pełne i rzetelne oświadczenie majątkowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 i 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.