Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J. S., reprezentowanego przez pełnomocnika – radcę prawnego, na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w przedmiocie przyznania pomocy na zalesienie w pomniejszonej wysokości, po wznowieniu postępowania.
W petitum skargi pełnomocnik strony wniósł m.in. o "wstrzymanie wykonalności decyzji zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", nie uzasadniając tego wniosku w żaden sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W realiach niniejszego przypadku wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów.
Po pierwsze, należy wyjaśnić, że przedmiotem ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy na zalesienie w pomniejszonej wysokości, po wznowieniu postępowania. Decyzja ta nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, lecz zmienia wysokość powstałego wcześniej uprawnienia. Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych następuje zaś w drodze odrębnej decyzji administracyjnej.
Do egzekucji należności nałożonych w tej drodze stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 29 ust. 1 i 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.).
Po drugie, we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. choćby postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji – których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę – nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Pełnomocnik skarżącego nie powołał się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne.
Wobec tego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.