Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga W U na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w P z dnia... 2013 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r.
W petitum skargi strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W wykonaniu zarządzenia Sądu wzywającego skarżącą do uzupełnienia wniosku, strona wyjaśniła, że jej obawy wynikają z faktu, że w oparciu o zaskarżoną decyzję Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T może podjąć działania w celu nadania w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca została wezwana przez organ w dniu 10 lipca 2013 r. do dobrowolnego zwrotu płatności oraz pouczono ją, że w przypadku braku zwrotu wskazanych kwot zostanie wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne mające na celu wydanie decyzji w celu ustalenia kwoty nadmiernie pobranej płatności, powiększonej o odsetki za zwłokę. Zdaniem strony, w ten sposób zaistniałyby trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.
Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wnioskodawczyni podkreśliła, że w jej przypadku – ze względu na statystyczną długość życia – odwrócenie trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji może być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W realiach niniejszego przypadku wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów.
Po pierwsze, należy wyjaśnić, że przedmiotem ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – w wysokości niższej, aniżeli wynikało to z pierwotnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego w T z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, której nieważność została stwierdzona przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w P decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. Decyzja ta nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, lecz ustala wysokość przysługującej skarżącej płatności.
Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych następuje zaś w drodze odrębnej decyzji administracyjnej – o czym skarżąca została prawidłowo poinformowana przez organ wspomnianym przez nią wezwaniem w dniu 10 lipca 2013 r. Do egzekucji należności nałożonych w tej drodze stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 29 ust. 1 i 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Wbrew obawom skarżącej, egzekucji administracyjnej będzie podlegała dopiero kwota ustalona w ewentualnej decyzji w sprawie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Natomiast, jak wskazano, egzekucji nie podlega zaskarżona – nowa decyzja w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Po drugie, w treści wniosku skarżąca nie zawarła twierdzeń przemawiających za jego uwzględnieniem. Strona nie powołała się na zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Uzasadnienia takiego nie stanowi ogólne powołanie się na wiek skarżącej. Ponadto strona nie przedstawiła Sądowi żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Wobec tego należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.