Uzasadnienie
| W piśmie z dnia 8 października 2012 r. J D i M D, reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego, złożyli wniosek o | |stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłat uiszczonych za wydanie dwóch kart pojazdów w kwocie po 425,00 zł wraz z odsetkami od dnia 1 stycznia 2010 | |r. dla samochodów: |
|- F (współwłaściciele J. Di M. D) |
|- R (właściciel J. D). |
|Wnioskodawcy powołali się w uzasadnieniu wniosku na niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w | |sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. | |92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. |
|W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta G postanowieniem z dnia [...] 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w opłacie | |za wydanie karty pojazdu F, albowiem zdaniem organu wniosek ten został złożony po upływie dopuszczalnego terminu, czyli po dniu 31 grudnia 2009| |r. (wniosek o rejestrację tego pojazdu złożono dnia 28 maja 2004 r.). |
|Po rozpatrzeniu zażalenia J D i M D Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P postanowieniem z dnia [...] 2013 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w | |całości i zobowiązało organ I instancji do załatwienia sprawy w drodze czynności materialno – technicznej. |
|W uzasadnieniu organ wskazał, że na organie, który pobrał opłatę za wydanie karty pojazdu (500 zł) ciąży obowiązek zwrotu różnicy pomiędzy | |opłatą pobraną a należną. |
|W piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. Starosta G odmówił zwrotu żądanej we wniosku opłaty za wydanie karty pojazdu dotyczącej samochodu F, | |stwierdzając że wprawdzie przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. ustalający wysokość opłaty za wydanie karty | |pojazdu w kwocie 500 zł został uznany za niezgodny z Konstytucją RP, jednak w dacie rejestracji pojazdu istniała podstawa prawna do pobrania | |opłaty w tej kwocie. Organ administracji nie mógł nie zastosować przepisu prawa powszechnie obowiązującego, nawet gdyby był przekonany o jego | |niekonstytucyjności, gdyż nie posiada w tej mierze uprawnień takich jak sąd. |
|Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. wnioskodawcy, reprezentowani przez pełnomocnika, wezwali Starostę do usunięcia naruszenia prawa. | |W uzasadnieniu wezwania podniesiono, że konsekwencją uznania przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury za niekonstytucyjny w dacie jego | |stosowania przez organ jest stwierdzenie, że w świetle obowiązujących przepisów prawa strona miała obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu| |wyłącznie w wysokości uwzględniającej kryteria wynikające z art. 77 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. |
|Żądanie zwrotu nadpłaty w kwocie 425 zł wraz z odsetkami jest więc w pełni uzasadnione. |
|W odpowiedzi na wezwanie Starosta G w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 poinformował o podtrzymaniu swojego dotychczasowego stanowiska o braku | |podstaw do stwierdzenia i zwrotu nadpłaty. |
|J D i M D, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę na powyższą czynność Starosty z dnia 8 listopada 2013 r., zarzucając naruszenie: | |– art. 110, art. 25 i art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez ich nieuwzględnienie w sprawie |
|- art. 60, 67, 115 ustawy o finansach publicznych poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie w sprawie |
|- prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie | |wysokości opłat za kartę pojazdu jako niezgodnego z art. 110 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. |
|W powołaniu na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. | |W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumentację. Podkreśliła, że przysługuje jej uprawnienie do | |zwrotu uiszczonej kwoty za wydanie karty pojazdu w wysokości przekraczającej koszty związane z drukiem i dystrybucją karty pojazdu, a na | |Staroście spoczywa obowiązek zwrotu nadpłaconej kwoty. Bez znaczenia jest fakt odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny mocy obowiązującej | |niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 lipca 2003 r. |
|W kwestii dopuszczalności drogi sądowej skarżący powołali się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyroki WSA w Poznaniu i we | |Wrocławiu. |
|Odpowiadając na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, podtrzymując w kwestiach merytorycznych swoje | |dotychczasowe stanowisko w sprawie. |
|Organ wskazał, ze niezachowanie przed wniesieniem skargi wymogu terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, określonego w art. | |52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpływa na ocenę dopuszczalności skargi. |
|Podkreślił też, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął | |termin płatności opłaty a więc z upływem 2009 roku. |
|Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. |
|Skarga zasługiwała na uwzględnienie. |
|Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest czynność Starosty G - odmowa zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, pobranej na podstawie § 1 | |ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310 ze | |zm.), który przewidywał pobranie przez organ rejestrujący opłaty w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu| |na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. |
|Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA z | |2008 r. nr 2, poz. 21, Lex nr 341207) przesądził, że "skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na | |podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą | |administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § | |2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)". W | |uzasadnieniu motywów uchwały zaznaczono, że taka kwalifikacja sprawy jest spowodowana tym, że do zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie mogą mieć | |zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku, a jednocześnie nie ma podstaw by wniosek załatwić w drodze decyzji | |administracyjnej w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę na szczególny charakter,| |jaki ma "opłata za wydanie karty pojazdu". Podkreślił, że jej celem jest jedynie przeniesienie na właściciela pojazdu kosztów związanych z | |faktycznym wytworzeniem i wydaniem karty przez organ rejestrujący, co w innych przypadkach jest zasadniczo obowiązkiem producenta lub importera| |pojazdu. Należy także wspomnieć, że niepodatkowy charakter opłaty za wydanie karty pojazdu potwierdził również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia | |16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 (OSNC 2008/7-8/72, Lex nr 258519) dopuszczając możliwość dochodzenia jej zwrotu przed sądem | |powszechnym. |
|Niewątpliwie powyższą uchwałą o sygn. akt I OPS 3/07 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził dopuszczalność kognicji sądów administracyjnych w | |sprawach zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów, a także określił charakter uiszczonych należności oraz wskazał tryb załatwiania żądania ich | |zwrotu. Należy przy tym zaznaczyć, że w powołanej uchwale nie wskazano jednoznacznie, jak należy kwalifikować odmowę zwrotu części opłaty za | |kartę pojazdu – jako akt czy czynność z zakresu administracji publicznej. Jednakże uwzględniając pogląd prezentowany w orzecznictwie i | |doktrynie, a także stanowisko Biura Orzecznictwa NSA (pismo z dnia 22 października 2012 r., nr BO/Wiz-460-65/12) w tym zakresie, Sąd w składzie| |orzekającym w niniejszej sprawie potraktował zaskarżoną odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu jako czynność organu administracji| |publicznej |
|Niezasadny był przy tym wniosek organu o odrzucenie skargi, albowiem strona skarżąca wyczerpała obligatoryjny tryb wezwania do usunięcia | |naruszenia prawa poprzedzający złożenie skargi do sądu administracyjnego (art. 52 § 3 p. p. s. a.). Zaskarżona czynność została bowiem | |dokonana przez organ w dniu 8 listopada 2013 r., a pismem z dnia 18 listopada 2013 r. skarżący wnieśli o usunięcie naruszenia prawa. Po | |odpowiedzi organu na wezwanie (zawartej w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r.) strona wniosła skargę do tutejszego Sądu w terminie przewidzianym | |w art. 53 § 2 p. p. s. a. (24 grudnia 2013 r.) |
|Przystępując do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej czynności, należy wskazać, że zgodnie z dominującym nurtem orzecznictwa | |sądowoadministracyjnego przyjąć należy istnienie podstaw nakazujących dokonanie przez organ zwrotu kwoty żądanej przez skarżących. | |Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy uzasadnione było domaganie się przez skarżących uchylenia czynności | |Starosty polegającej na zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu F, która to opłata została pobrana w oparciu o | |przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, uznany następnie | |został przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz| |z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP - w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz. U. Nr 15, poz. 119). | |TK uznał, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez | |zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie.
Rozporządzenie niezgodnie ze wskazanymi w ustawie | |wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i | |dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. | |Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie | |rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być | |bowiem wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia | |ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. TK uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 | |Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi, ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi, daninę | |publiczną o charakterze podatkowym. Jednocześnie orzekł, że § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w | |sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu traci moc z dniem 1 maja 2006 r. |
|W opinii Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, pomimo że TK uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej | |zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. | |Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie, w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i | |ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego | |stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy | |przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, | |uchwała NSA z 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 63 oraz wyrok NSA w składzie 7 sędziów z 16 stycznia | |2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39).
Powyższe uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, | |który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy | |państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z | |Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że | |zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do | |odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie | |prawnym. |
|Ponadto, rozpatrując niniejszą sprawę należy mieć na uwadze sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z art. 110 | |Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE)). Postanowienia Traktatu są | |bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. | |89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu| |o warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami | |Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii | |Europejskiej stanowi zaś, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków| |wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada | |niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku).
Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym| |przepisem art. 90 TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007r. w sprawie C-134/07 | |(Lex nr 354541) wydanego w związku z pytaniem prejudycjalnym Sądu Rejonowego w Jaworznie. W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że sporna opłata | |jest objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. Trybunał stwierdził też, że "art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, | |że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie | |wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego | |przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli | |jest on tam już zarejestrowany". |
|W świetle powyższych rozważań Sąd w składzie orzekającym, korzystając z kompetencji wynikającej z art. 178 Konstytucji RP, uznał, że istotny w | |sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest niezgodny z | |art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Sporna| |opłata wynikająca z tego przepisu jest również objęta zakazem z art. 90 akapit pierwszy TWE. |
|Uwzględniając powyższe, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że zaskarżona czynność Starosty G polegająca na odmowie zwrotu | |części opłaty (ponad kwotę 75 zł) za wydanie karty pojazdu pobranej w oparciu o wadliwą podstawę prawną (§ 1 ust. 1 w.w. rozporządzenia | |Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r.) narusza prawo, co skutkowało stwierdzeniem jej bezskuteczności na podstawie art. 146 § 1 ustawy z | |dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. | |Zdaniem Sądu obowiązek organu dotyczy zwrotu skarżącym części opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Sąd uznał, że niewątpliwie uiszczona| |przez skarżących kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu była zawyżona w stosunku do pobranej, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość kosztów | |związanych z drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Powyższe uzasadnia obowiązek organu, który| |pobrał przedmiotową opłatę do zwrotu skarżącym różnicy pomiędzy opłatą pobraną a należną z uwzględnieniem wytycznych zawartych w ww. przepisie.| |Pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi był również przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia | |Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), zgodnie z którym| |opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Zatem różnica pomiędzy opłatą uiszczoną przez skarżących w 2004 r. (500 zł) a opłatą pobieraną na | |podstawie rozporządzenia z 2006 r. (75 zł) wynosi 425 zł. Dodatkowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest też fakt, że w § 1 | |ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. przewidziana opłata za wydanie wtórnika karty pojazdu wynosiła także 75 zł. Kwota w tej samej wysokości | |wyznaczona została też za wydanie wtórnika karty pojazdu w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2006 r. (por. uzasadnienie powołanego wyroku WSA w | |Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 843/11 oraz wyroku WSA w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II | |SA/Bk 699/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). |
|W tym miejscu, odnosząc się do stanowiska organu w kwestii przedawnienia wskazać trzeba, ze od dnia 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty | |pojazdu, o której mowa w ustawie Prawo o ruchu drogowym w rozumieniu art. 60 pkt. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (| |Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) stanowi środki publiczne będące niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym. Nie | |ma to jednak zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi. Nie będą to nadpłaty w myśl Ordynacji | |podatkowej (art. 72), lecz świadczenia pieniężne pobrane bez podstawy prawnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn.. | |akt III CZP 24/12).
Z kolei co do zasady roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, w tym o zwrot nienależnego świadczenia, przedawniają | |się w terminie 10 lat, licząc od dnia uiszczenia opłaty, jeżeli ten przypada przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych. | |W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w punkcie I wyroku. |
|Sąd nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona czynność nie może być wykonana. Wykładnia celowościowa art. 152 P.p.s.a. prowadzi bowiem do| |wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego | |stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się | |wyroku, czynności, której bezskuteczność została stwierdzona przez Sąd. Z uwagi na to, że zaskarżona czynność ma charakter wyłącznie odmowny i | |nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taka nie nadaje się ona do | |wykonania (nie ma przymiotu wykonalności). Stąd też nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jej wykonania, w trybie art. 152 P.p.s.a.| |O kosztach postępowania Sąd postanowił natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając: wpis stały od skargi w | |kwocie 200 zł, stawkę wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 | |kwietnia 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę| |prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i kwotę 17 zł (opłata skarbowa od złożonego w Sądzie dokumentu | |pełnomocnictwa). |