Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia... 2013 r., Z Ł wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 2 października 2013 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu ("PPF"), w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 8 października 2013 r. skarżący przesłał kserokopię wypełnionego, lecz niekompletnego wniosku, który nie zawierał drugiej strony formularza oraz podpisu wnioskodawcy.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 10 października 2013 r. strona została wezwana do przesłania podpisanego wniosku oraz nadesłania brakującej strony formularza. W odpowiedzi skarżący przesłał kserokopię formularza wniosku, który nie został przez niego własnoręcznie podpisany.
W piśmie procesowym z dnia 30 października 2013 r., stanowiącym sprzeciw od orzeczenia referendarza o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, skarżący wskazał, że złożył w odpowiednim miejscu podpis na urzędowym formularzu wniosku. Podkreślił, iż popełnione przez niego błędy wynikają z niewiedzy prawniczej. Wraz z powyższym pismem skarżący złożył oryginał podpisanego przez siebie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Z ogólnej reguły zawartej w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że każde pismo powinno zawierać podpis strony je wnoszącej, tzn. pismo prawidłowo wniesione do sądu administracyjnego powinno być podpisane przez stronę własnoręcznie. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym pisma, który może zostać usunięty tylko w przeciągu siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania nie usunął w zakreślonym przez Sąd terminie braku formalnego wniosku o prawo pomocy w postaci złożenia na nim własnoręcznego podpisu. Dokonanie tego po upływie wskazanego terminu, w tym wraz ze sprzeciwem od orzeczenia referendarza, nie może wywołać pożądanego przez stronę skutku procesowego.
W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 257 p.p.s.a.