Uzasadnienie
Wójt Gminy W decyzją z dnia [...].2013 r. ustalił na rzecz G i Z K podatek od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 607 zł.
Przedmiot opodatkowania stanowiły budynki wykorzystywane pod rekreacje i wypoczynek o pow. 73,10 m kw oraz grunty pozostałe o pow. 225 m kw. Działka jest zakwalifikowana w ewidencji jako inne tereny zabudowane Bi a budynek – jako inny budynek niemieszkalny. Organ podatkowy wskazał na wiążący charakter danych z ewidencji dla celów podatkowych.
W odwołaniu strony podniosły, że doszło do zmiany wykorzystania terenu z "inne tereny zabudowane" na tereny "zabudowy mieszkaniowej". W KW nieruchomości nr [...] widnieje wpis co do sposobu korzystania z nieruchomości – tereny zabudowane mieszkalne. Organ nie dokonał kontroli sposobu wykorzystania przedmiotowego budynku, który ma cele typowo mieszkalne, a nie tylko wypoczynkowo – rekreacyjne. Z tego względu budynek winien podlegać opodatkowaniu jako budynek dla celów mieszkalnych.
Decyzją z [...] 2013 r. SKO w L utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że organy podatkowe są związane danymi z ewidencji gruntów i budynków. Działka stron jest oznaczona jako inne tereny zabudowane Bi, natomiast sporny budynek został określony jako – niemieszkalny. Z tego względu nie było podstaw do czynienia dodatkowych ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistego sposobu użytkowania budynku przez podatników. Ponadto z załączonej przez strony ekspertyzy technicznej budynku wynika jego przystosowanie do pobytu całorocznego co nie zmienia jednak zasadniczo jego funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej.
W skardze do WSA strony podniosły, że organ niezasadnie nie dokonał kontroli sposobu wykorzystania przedmiotowego budynku, który ma cele typowo mieszkalne (całoroczne), a nie tylko wypoczynkowo – rekreacyjne. Z tego względu budynek winien podlegać opodatkowaniu jako budynek dla celów mieszkalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kilku kwestii: klasyfikacji przedmiotowej działki i klasyfikacji budynku na tej działce.
Organy podatkowe stwierdziły, że przedmiot opodatkowania stanowiły budynki wykorzystywane pod rekreacje i wypoczynek o pow. 73,10 m kw oraz grunty pozostałe o pow. 225 m kw. Działka jest zakwalifikowana w ewidencji jako inne tereny zabudowane Bi a budynek – jako inny budynek niemieszkalny. Organy podatkowe wskazały na wiążący charakter danych z ewidencji dla celów podatkowych.
Strony podniosły natomiast, że doszło do zmiany wykorzystania terenu z "inne tereny zabudowane" na tereny "zabudowy mieszkaniowej". W KW nieruchomości nr[...] widnieje wpis co do sposobu korzystania z nieruchomości – tereny zabudowane mieszkalne. Organ nie dokonał kontroli sposobu wykorzystania przedmiotowego budynku, który ma cele typowo mieszkalne, a nie tylko wypoczynkowo – rekreacyjne. Z tego względu budynek winien podlegać opodatkowaniu jako budynek dla celów mieszkalnych.
Wedle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika, że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s.163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika określona kwalifikacja prawna gruntu czy budynku to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku.
Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionują zawarte tam dane, najpierw powinni wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji mogą wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164).
W sytuacji, gdy skarżący kwestionują zgodność danych zawartych w ewidencji z rzeczywistym stanem faktycznym nieruchomości, nie mogą domagać się od organu podatkowego samodzielnego wprowadzenia zmian w zakresie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Za prawidłowe ich prowadzenie, w tym za aktualizację odpowiedzialne jest bowiem właściwe starostwo powiatowe. Organy podatkowe są zatem związane danymi zawartymi w ewidencji.
W ocenie skarżącej sporny budynek jest to budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, wobec którego należy zastosować niższą stawkę podatkową. Natomiast zdaniem organów obu instancji przedmiotem opodatkowania jest budynek inny niemieszkalny, którego nie można zakwalifikować do grupy budynków mieszkalnych.
W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się na trudności związane z prawidłowym definiowaniem budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l. (wynikające z braku definicji legalnej tego pojęcia w aktach o charakterze ustawowym). Część orzecznictwa wskazuje, że "jedynym kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest faktyczne wykorzystywanie budynku na cele mieszkalne". Jednocześnie w doktrynie prawa podatkowego za budynek mieszkalny przyjęło się uważać całość pomieszczeń mieszczących się w bryle budynku, związanych z szeroko pojętą funkcją zamieszkiwania (L. Etel, komentarz do art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lex 2013).
W doktrynie wskazuje się ponadto, że "organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju budynków, zwłaszcza gdy klasyfikacja ta wzbudza wątpliwości podatnika. Organy podatkowe nie mają dostatecznej wiedzy technicznej, aby samodzielnie określić, że dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, a nawet gdyby taką wiedzę miały, to nie są organem uprawnionym do dokonywania takiej klasyfikacji. Jeżeli dany budynek figuruje w ewidencji budynków, łatwo można ustalić, jaki to jest rodzaj budynku, a organ podatkowy nie może w takim przypadku klasyfikować samodzielnie budynku, tylko w razie wątpliwości powinien zasięgnąć stosownej informacji w organie prowadzącym ewidencję" (L. Etel, komentarz do art. 5 u.p.o.l, lex 2013).
W sytuacji braku odpowiednich danych ewidencyjnych "organ podatkowy powinien dotrzeć do dokumentacji budowlanej danego budynku (decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany, pozwolenie na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania itp.), w której znajduje się, dokonane przez uprawniony organ, precyzyjne określenie rodzaju budynku" (L. Etel, w/w, lex 2013). "Jeżeli w trakcie wszczętego postępowania podatkowego okaże się, że takiej dokumentacji budowlanej nie ma, organ podatkowy powinien wystąpić do rzeczoznawcy budowlanego o opinię, czy dany obiekt budowlany jest budynkiem mieszkalnym. Informacje o rodzaju budynku można zatem uzyskać z zasobu geodezyjno-kartograficznego, dokumentacji budowlanej albo od biegłego" (zob. L. Etel, komentarz do art. 5 u.p.o.l., lex 2013; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt I SA/Po 948/07, LEX nr 399017).
Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy Sąd stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały, że nie ma podstaw do zakwalifikowania spornego budynku do kategorii budynków mieszkalnych. Dla przyjęcia takiej tezy wystarczające okazały się dane ewidencyjne określające rodzaj budynku. Budynek jest oznaczony jako budynek o funkcji innej niemieszkalnej, leży na działce oznaczonej jako - inne tereny zabudowane Bi.
Powyższe dane ewidencyjne przesądzają w ocenie Sądu o braku podstaw do zaliczenia spornego budynku do kategorii budynku mieszkalnego, korzystającego z preferencyjnych stawek podatkowych. Bez znaczenia jest zatem fakt, że budynek ten jest przystosowany do mieszkania całorocznego itd.
W tym stanie rzeczy skoro z powyższych rozważań wynika, że zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.