Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2014 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w kwocie [...] zł.
W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez pełnomocnika –radcę prawnego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że prowadzi warsztat samochodowy, a kwota [...] zł (wraz z odsetkami) jest dla niego kwotą znaczną, której egzekucja może spowodować utratę płynności finansowej firmy i w konsekwencji doprowadzić do jej bankructwa. Ponadto wizyta komornika wpłynie na wizerunek firmy i może spowodować utratę zaufania klientów zarówno obecnych, jak i potencjalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu. Aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek, powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.
W niniejszej sprawie strona, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczyła się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że kwota wynikająca z decyzji ([...] zł wraz z odsetkami) jest dla niej kwotą znaczną, a jej egzekucja może spowodować utratę płynności finansowej firmy i doprowadzić do jej bankructwa. Skarżący, prowadzący osobiście działalność gospodarczą (warsztat samochodowy) nie wskazał przy tym na żadne okoliczności faktyczne dotyczące jego sytuacji materialnej, w szczególności uzyskiwanych dochodów (ze szczególnym uwzględnieniem dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej) i posiadanego majątku. Nie powołał się także na żadne dokumenty źródłowe w tym zakresie, co uniemożliwia Sądowi ocenę tego wniosku z punktu widzenia ustawowych przesłanek zastosowania omawianej ochrony tymczasowej, na które się powołano.
W tej sytuacji Sąd nie ma bowiem możliwości porównania wysokości określonego zobowiązania podatkowego z aktualnymi możliwościami płatniczymi skarżącego, a w konsekwencji do przeprowadzenia oceny czy po stronie skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem należy podkreślić, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Natomiast brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podobnie jak brak takiego uzasadnienia w ogóle, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei powołana jednocześnie przez skarżącego okoliczność, że "wizyta komornika wpłynie na wizerunek firmy oraz może spowodować utratę zaufania klientów" nie wyczerpuje żadnej z wyżej powołanych przesłanek ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że nawet ewentualna egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji nie musi się wiązać z "wizytą" przedstawiciela organu egzekucyjnego w firmie skarżącego. Niezależnie bowiem od tego, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie jest możliwa ewentualna dobrowolna zapłata należności objętej zaskarżoną decyzją, należy zwrócić uwagę, że podstawowym środkiem egzekucyjnym w przypadku należności pieniężnych jest zajęcie rachunku bankowego.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.