Uzasadnienie
H. W. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej, którą została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 38 zł.
Pismem z dnia 07 stycznia 2015 roku Skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie egzekucyjne, przesłał do banku zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego. Wysokość egzekwowanej należności wynosi 52,60 zł. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy i jego żony są świadczenia emerytalne skarżącego (1.468 zł). Otrzymywane świadczenie w całości jest przeznaczane na potrzeby życiowo-bytowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Na mocy zaskarżonej decyzji Skarżący zobowiązany jest do wykonania świadczenia pieniężnego.
Wykonanie tego rodzaju obowiązku z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania zaskarżonego aktu. Podatnik posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Zatem tylko obowiązek zapłaty podatku nie świadczy o zaistnieniu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast z faktu wszczęcia lub prowadzenia egzekucji wynika jedynie to, że podatnik nie wykonał obowiązku dobrowolnie. Zwyczajne niedogodności wywołane stosowaniem środków egzekucyjnych nie wykraczają poza normalne następstwa wykonania obowiązku zapłaty podatku.
Prowadzenia egzekucji obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji majątkowej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2012, poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA).
Uwzględniając, że wykonanie świadczenia pieniężnego ma także, choć zależne od okoliczności konkretnej sprawy, następstwa faktyczne, Sąd przyjął, że przymusowe zrealizowanie obowiązku zapłaty należności pieniężnej w kwocie 52,60 zł nie stwarza realnego prawdopodobieństwa wystąpienia następstw faktycznych w postaci zachwiania stabilności finansowej Skarżącego o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.