Uzasadnienie
Skargą z dnia 7 stycznia 2009 r. Zakład [...] Oddział w P. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela (Zakładu [...] Oddział w P.) kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] z dnia 6 lutego 2007 r. wystawione przeciwko zobowiązanemu Panu P. P., zam. [...] P., ul. [...].
Zarządzeniem z dnia 4 marca 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał w terminie brakujący egzemplarz odpisu skargi. Jednocześnie w piśmie z dnia 25 marca 2009 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie.
Stosownie do art. 60 cytowanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd z tym wszakże zastrzeżeniem, że Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdza zaistnienia przesłanek dających podstawę do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, w związku z art. 60 cytowanej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/M. Kosewska