Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 roku tutejszy Sąd odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2014 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2009 roku. Od postanowienia tego nie zostało złożone zażalenie.
W piśmie procesowym z dnia 21 września 2015 roku Skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu rozpatrywane są aktualnie skargi od czterech decyzji podatkowych wymierzających spółce należności do zapłaty. Spółka korzystała układu ratalnego wobec należności wynikających z ww. decyzji. Wszystkie dotychczasowe raty zostały zapłacone, natomiast rata przewidziana do zapłaty na koniec października 2015 roku przekracza 590.000 zł, a Spółka nie ma środków na jej uiszczenie.
Spółka jest w stanie miesięcznie odłożyć kwotę od 20 do 25 tysięcy złotych, którą dotychczas przeznaczała na spłatę rat na rzecz Skarbu Państwa.
Ponadto skarżąca zatrudnia ok. 40 osób i konieczność jednorazowej zapłaty należności skutkowałaby ostatecznie koniecznością zamknięcia stacji i zwolnienia wszystkich pracowników. Spółka nie ma przy tym możliwości zaciągnięcia nowych kredytów, bowiem stopień wykorzystania kredytu na finansowanie bieżącego zakupu towarów handlowych (paliw) przekracza 90%. Wstrzymanie wykonalności decyzji pozwoli na systematyczne wygospodarowanie środków na spłatę należności wobec Skarbu Państwa.
Ponadto skarżąca wskazała, że argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku jest wątpliwość prawna co do legalności aktów administracyjnych, co znalazło odzwierciedlenie w zawieszeniu postępowania administracyjnego.
Do wniosku dołączono informacje ze sprawozdań o przychodach, kosztach i wyniku finansowym oraz o nakładach na środki trwałe za II kwartał 2015 roku i lipiec 2015 roku, a także umowę kredytu z dnia 18 lipca 2012 roku wraz z aneksem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek okazał się uzasadniony.
Spółka uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W ocenie Sądu skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawach prowadzonych przed tut. Sądem o sygn. akt: III SA/Po 1780/14, III SA/Po 1781/14, III SA/Po 1782/14, są decyzje określające dla spółki zobowiązania podatkowe w wysokości odpowiednio 328.505,00 zł, 233.269,00 zł oraz 105.510,00 zł. Skarżąca dotychczas spłacała zobowiązania wynikające z ww. decyzji w układzie ratalnym, a wysokość rat miesięcznych oscylowała wokół kwoty 30.000 zł.
Spółka wykazała, że zapłata ostatnia raty w wysokości 591.001 zł przekracza jej możliwości finansowe. Przekazane wraz z wnioskiem sprawozdania finansowe wskazują, że zysk netto Spółki (184.000 zł) prawie w całości wydatkowany jest na spłatę zadłużenia (raty kapitałowe i odsetki zapłacone bankom, przedsiębiorstwom niefinansowym - 162.000 zł). Ze sprawozdania za lipiec 2015 r. wynika, że zysk netto spółki wyniósł 54.000 zł, a wydatki na spłatę zadłużenia (raty kapitałowe i odsetki zapłacone bankom, przedsiębiorstwom niefinansowym) wyniosły 139.000 zł.
Z uwagi na powyższe przyjąć należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji, w połączeniu z pozostałymi decyzjami w innych postępowaniach i konieczność jednorazowej zapłaty kwoty 591.001 zł, będzie negatywnie oddziaływać na sytuację ekonomiczną skarżącej, a przede wszystkim może rzutować w istotny sposób na byt skarżącej Spółki, stanowiąc ryzyko utraty przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji brak możliwości kontynuowania działalności gospodarczej.
Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd wskazuje jednocześnie, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.