Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5.11.2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił x zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 2073 zł.
W pouczeniu zawartym w decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji winno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
W piśmie z dnia 13.11.2010 r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc merytoryczne zarzuty dotyczące przyczyn niezawiadomienia organu podatkowego o fakcie kupna mieszkania przy ul. x.
W piśmie z dnia 24.11.2010 r. strona wskazała, iż w powyższym piśmie z dnia 13.11.2010 r. zawarto odwołania od dwóch decyzji organu I instancji z dnia 5.11.2010 r..
Organ II instancji działając w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej wezwał ponownie stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni treści obu odwołań poprzez wskazanie zarzutów przeciwko decyzjom i sprecyzowanie zakresu żądań będących przedmiotem postępowań, pouczając jednocześnie o obligatoryjnej treści odwołań wskazanej w art. 222 Ordynacji podatkowej. Strona została pouczona o wynikającym z art. 228 §1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej rygorze pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia w przypadku niezastosowania się do przedmiotowego wezwania.
W odpowiedzi na wezwanie strona w piśmie z dnia 27.12.2010 r. powtórzyła kwestie dotyczące okoliczności niezgłoszenia zakupu mieszkania do organu podatkowego związanych z brakiem pouczenia notariusza o konieczności dokonania tej czynności.
Postanowieniem z dnia 25.01.2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 228 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 5.11.2010 r. z powodu niespełnienia przez nie warunków wskazanych w art. 222 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż odwołanie strony nie spełniało przesłanek formalnych z art. 222 Ordynacji podatkowej co skutkować winno pozostawieniem tego środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.
W skardze na powyższe postanowienie podatnik powtórzył argumenty dotyczące powodów niezgłoszenia kupna mieszkania do organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w treści zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż postępowanie organu I instancji było prowadzone bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Przyznał jednocześnie, iż odwołanie nie zawierało elementów formalnych, o uzupełnienie których wzywał skarżącego organ II instancji. Nie był on bowiem świadom, czego dotyczy postępowanie i formułował zarzuty merytorycznie.
Pełnomocnik organu odwoławczego stwierdził natomiast, iż wydał 2 postanowienia dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia odwołań od obu decyzji organu I instancji z 5.11.2010 r. Skarżący zaskarżył jedynie postanowienie objęte przedmiotowym postępowaniem sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego winno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Odwołanie w postępowaniu podatkowym nie może wobec tego być jedynie zwykłym wyrazem niezadowolenia z danej decyzji, ale powinno zawierać obligatoryjnie powyżej wskazane elementy formalne.
Zarzuty przeciwko decyzji mogą dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Istota i zakres żądania odwołania winny natomiast zostać sformułowane w sposób zbliżony do treści art. 233 Ordynacji podatkowej, regulujących prawne możliwości załatwienia odwołania przez organ II instancji.
W przypadku niespełnienia tych precyzyjnych wymagań formalnych organ II instancji stwierdza na podstawie art. 228 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Przed wydaniem takiego postanowienia organ zobowiązany jest do wezwania strony odwołującej się do usunięcia braków odwołania w terminie 7 dni z wyraźnym pouczeniem o skutkach prawnym niezastosowania się do tego wezwania.
Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy uznał, iż organ II instancji zasadnie przyjął w odwołaniu od decyzji organu I instancji brak obligatoryjnych elementów tego środka zaskarżenia wskazanych w art. 222 Ordynacji podatkowej. Strona ograniczyła się w nim jedynie do podniesienia merytorycznych kwestii dotyczących niezawinionego (w jej ocenie) niezgłoszenia faktu kupna mieszkania do organu podatkowego.
W odpowiedzi na wezwanie wystosowane do strony w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej podatnik powtórzył jedynie powyższe argumenty merytoryczne, nie wskazując konkretnych zarzutów przeciwko decyzji organu I instancji, ani nie precyzując żądania odwołania.
Z tego też względu organ II instancji zasadnie orzekł o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, działając na podstawie art. 228 §1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej.
Ze względu na to skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 cyt. wyżej ustawy w zw. z §18 pkt 1 ppkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.)