Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...]r. odmówił skarżącemu – na podstawie art. 216, art. 162 i art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej – przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym była dwukrotnie awizowana i z powodu niepodjęcia jej w terminie przez adresata została zwrócona organowi I instancji. Z tego względu decyzja została uznana za doręczoną z dniem [...] r. Termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] r.
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona podniosła, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji.
W ocenie organu II instancji decyzja została skutecznie doręczona.
Ponadto organ stwierdził, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie złożył odwołania, do czego był zobowiązany na podstawie art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.
W skardze do WSA w Poznaniu strona stwierdziła, że we wniosku o przywrócenie terminu zawarła również samo odwołanie (z podstawą prawną).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, powołując się na uzasadnienie swojego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r.
Jednocześnie z powyższym wnioskiem nie wniósł on odwołania, czyli nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie jednak z poglądem orzecznictwa "niedopełnienie obowiązku złożenia odwołania jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 162 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. – Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), stanowi brak formalny podania. W przypadku jego wystąpienia, organ podatkowy właściwy do rozpoznania odwołania powinien wezwać stronę – na podstawie art. 169 § 1 wspomnianej ustawy – do usunięcia braku w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienia podania bez rozpatrzenia" (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 9/08, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc).
W przedmiotowej sprawie organ niezasadnie stwierdził wobec tego, że niewniesienie odwołania winno skutkować odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Organ był bowiem zobowiązany do wezwania skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W przypadku dokonania tej czynności organ był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, natomiast w przypadku niewniesienia odwołania organ był zobligowany do pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania w trybie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to jest istotne i ma wpływ na wynik postępowania. W omawianej sprawie ten brak formalny wniosku niweczy możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy.
Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd uchylił postanowienie organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302).
O zwrocie skarżącemu kosztów sądowych postanowiono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.