Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarządzeniem z dnia 24 lipca 2019 roku, w sprawie prowadzonej pod sygn. akt III SA/Po 192/19, na podstawie art. 220 §3a oraz art. 235a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.), zobowiązał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 15 złotych za sporządzenie wydruków pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego (k. 90 akt sądowych).
Skarżący uiścił powyższą opłatę (k. 101 akt sądowych) oraz skorzystał z prawa do zażalenia (98 akt sądowych).
Skarżący zażądał uchylenia w całości zarządzenia Przewodniczącego
Wydziału III oraz wskazał, że opłatę za sporządzenie wydruków pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego pobiera się w celu ich sporządzenia dla stron, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2015 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. 2019, poz. 700 ze zm.) zarówno Prokurator, jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, obowiązani są posługiwać się środkami komunikacji elektronicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 195 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo.
Stosując przywołaną wyżej regulację na gruncie rozpoznawanej sprawy uznać należało, że wniesione przez Skarżącego zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
W sprawach sądowoadministracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 31 maja 2019 roku strona mogła dokonać wyboru wnoszenia pism za pośrednictwem systemu teleinformatycznego wykorzystywanego przez sąd do obsługi doręczeń oraz ich doręczania przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej - art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 roku o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2014, poz. 183), w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019, poz. 934).
Skoro skarżący dokonał wyboru wnoszenia pism za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, to w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 31 maja 2019 roku brak jest podstaw do pobierania opłaty kancelaryjnej za sporządzenie wydruków pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego celem ich doręczenia innym stronom tego postępowania, które ustawowo obowiązane są posługiwać się środkami komunikacji elektronicznej.
Skoro zażalenie okazało się uzasadnione, to uiszczoną opłatę, jako nienależna, zwraca się skarżącemu na podstawie art. 225 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 195 §2 oraz art. 225 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji postanowienia.