Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, powołując się na trudną sytuację finansową.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia referendarz wskazał, że wnioskodawca mimo trudności finansowych zachował płynność finansową, uzyskuje stałe miesięczne dochody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i w konsekwencji uznał, że zachował możliwość partycypowania w kosztach prowadzonego postępowania sądowego. Referendarz wskazał, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co oznacza, iż niezasadny pozostaje jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący złożył sprzeciw od postanowienia z dnia 25 maja 2016 r. W jego treści wskazał, że organ podatkowy zablokował mu rachunki bankowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2016 r., poz. 718), dalej jako P.p.s.a.
Z informacji zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z dochodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych nieruchomości. Ponadto deklaruje, że nie posiada również żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, ani żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych) oraz wierzytelności. Wnioskodawca posiada natomiast trzy ciągniki siodłowe [...] z 2002 roku (wartość każdego z nich wynosi [...] zł), a także ciągnik siodłowy [...] z 2008 roku (o wartości [...] zł). Wnioskodawca zadeklarował, że zaciągnął kredyt na zakup pojazdów w wysokości [...] zł. Natomiast aktualnie żyje z pożyczonych pieniędzy od matki. Wnioskodawca wskazał na następujące koszty bieżącego utrzymania: prąd – [...] zł, woda – [...] zł, dzierżawa – [...] zł, ogrzewanie – [...] zł, media – [...] zł, wyżywienie – [...] zł, telefony – [...] zł. Dodatkowo zadeklarował inne stałe miesięczne zobowiązania: leasing samochodu osobowego – [...] zł, wynajęcie samochodu ciężarowego – [...] zł, utrzymanie córki na studiach – [...] zł.
W sprzeciwie skarżący wskazał, że organ podatkowy zablokował mu rachunki bankowe. Nie przedstawił jednak na potwierdzenie powyższej okoliczności żadnych dowodów.
W rozpoznawanej sprawie referendarz słusznie przyjął, że zadłużenie z tytułu zaciągniętych kredytów w wysokości [...] złotych, jakie deklaruje wnioskodawca, niewątpliwie wiąże się z koniecznością bieżącej obsługi i wymaga dodatkowych środków finansowych. Sama realizacja zobowiązań cywilnoprawnych nie może jednak stanowić automatycznie podstawy do przyznania prawa pomocy. Szczególnie w sytuacji, w której zobowiązania wnioskodawcy znajdują pokrycie w posiadanym przez niego majątku (wnioskodawca deklaruje własność czterech ciągników siodłowych o łącznej wartości [...] zł). W rozpoznawanej sprawie brakuje zatem argumentów do przyznania pierwszeństwa wydatkom wnioskodawcy o charakterze cywilnoprawnym przed wydatkami o charakterze publicznoprawnym, do których zalicza się należności związane z udziałem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I FZ 189/12).
Równocześnie przyznać należy, że skarżący ponosi koszty prowadzenia działalności, jak i utrzymania. Niektóre jednak z tych kosztów, jak np. leasing samochodu czy dzierżawa samochodu osobowego stanowią koszty ponoszone w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powinny zatem zostać odliczone od przychodu. Nie budzi zaś wątpliwości, że skarżący osiąga przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Pomimo wielu kosztów ponoszonych w związku z ww. działalności utrzymuje również płynność finansową. Referendarz sądowy słusznie zatem stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co oznacza, że niezasadny pozostaje jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Ponadto skarżący uzyskuje stałe miesięczne dochody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i w konsekwencji należy uznać, że zachował możliwość partycypowania w kosztach prowadzonego postępowania sądowego. Z kolei okoliczność zajęcia rachunków bankowych nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 260 § 1 oraz art. 245 § 1 i § 1, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.