Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...]2012 r. skierował D K na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że za jedno z wykroczeń wpisano do ewidencji punktów karnych 8 pkt., podczas gdy na mandacie za to wykroczenie wskazano tylko 4 pkt. Z tego względu strona wniosła o usunięcie 4 pkt. z ewidencji za to wykroczenie. Niezależnie od tego strona wniosła o uchylenie w całości mandatu za inne wykroczenie – z dnia 24 października 2012 r. Ponadto uczestniczyła w szkoleniu w listopadzie 2012 r. i z tego powodu należało zmniejszyć ilość punktów karnych za wykroczenia drogowe. Strona wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o anulowanie 4 pkt. za wykroczenie drogowe z dnia 11.02.2012 r.
Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w okresie od 11.02 do 24.10.2012 r. czterokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 pkt., co skutkować winno skierowaniem jej na obowiązkowe badania psychologiczne.
W skardze na powyższą decyzję do WSA w Poznaniu strona podniosła, że za jedno z wykroczeń (z 11.02.2012 r.) wpisano do ewidencji punktów karnych 8 pkt., podczas gdy na mandacie za to wykroczenie wskazano tylko 4 pkt. Z tego względu strona wniosła o usunięcie 4 pkt. z ewidencji za to wykroczenie. Strona wniosła ponadto o uchylenie w całości mandatu za inne wykroczenie – z dnia 24 października 2012 r. Uczestniczyła w szkoleniu w listopadzie 2012 r. i z tego powodu należało zmniejszyć ilość punktów karnych za wykroczenia drogowe. W ocenie strony nie było podstaw do stwierdzenia, że przekroczyła ona limit 24 pkt. karnych.
Podniesiono też zarzut niedoręczenia decyzji II instancji pełnomocnikowi strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Na podstawie art. 124 ust. 1 pkt. 2 b ustawy Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu w zakresie uprawnień do kierowania pojazdem podlegał kierujący pojazdem, jeżeli przekroczył liczbę 24 pkt. otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.
W myśl art. 130 ust. 3 ustawy kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mógł na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie powodowało zmniejszenie liczby punktów karnych. Chodziło jednak wyłącznie o kierowców, którzy nie przekroczyli ostatecznie limitu 24 pkt. karnych (m. in. wyrok WSA w Szczecinie z 4.09.2014 r., II SA/Sz 19/14, lex nr 1542338; wyrok WSA w Szczecinie z 4.12.2013 r., II SA/Sz 775/13, lex nr 1411104).
Przepisy te obowiązywały w dacie wydania decyzji organu I instancji.
W dacie wydawania decyzji II instancji identyczną regulację prawną ustanawiał art. 82 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy z 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami.
W ocenie Sądu z uzasadnia decyzji organu II instancji jak i z załączonych do sprawy akt administracyjnych nie wynika jednoznacznie, że w dacie kierowania skarżącego na badania psychologiczne przekroczył on dopuszczalny limit 24 pkt. karnych.
Organ ograniczył się praktycznie jedynie do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że strona w okresie od 11.02 do 24.10.2012 r. czterokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 pkt., co skutkować winno skierowaniem jej na obowiązkowe badania psychologiczne.
Zdaniem Sądu organ winien w uzasadnieniu podać wszystkie niezbędne dane dotyczące każdego stwierdzonego wykroczenia tym bardziej, że strona uznawała za sporne okoliczności dotyczące niektórych z tych wykroczeń.
W uzasadnieniu należało wskazać precyzyjnie dane dotyczące każdego z wykroczeń drogowych takie jak, data i miejsce popełnienia wykroczenia, ilość punktów karnych i podstawa prawna ich nałożenia. Tylko dysponując takimi szczegółowymi danymi Sąd może dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie tego, czy w dacie kierowania skarżącego na badania psychologicznie faktycznie przekroczył on limit 24 pkt. karnych.
Niewystarczające było powołanie się organu na dane z ewidencji kierowców bez ich konkretnego przytoczenia w uzasadnieniu decyzji.
Z tego powodu należało stwierdzić, że decyzja organu II instancji nie spełniała wymogów z art. 107 par. 3 kpa, albowiem w jej uzasadnieniu nie wskazano i nie opisano szczegółowo okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Sąd nie mógł praktycznie dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi. Chodzi przede wszystkim o podanie danych dotyczących wykroczeń kwestionowanych przez stronę – z 11.02. i 24.10.2012 r.
Decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi strony ustanowionemu w sprawie na podstawie pełnomocnictwa z dnia 12.12.2012 r.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270, ze zm.), uchylił decyzję organu II instancji.
O jej wykonalności i o zwrocie skarżącemu kosztów sądowych postanowiono na podstawie art. 152 i art. 200 wyżej powołanej ustawy.