Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 roku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...].
Strona została pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia zażalenia od wydanego postanowienia.
Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę do sądu administracyjnego. Strona podniosła, że rozpoznanie skargi Spółki z o.o. z dnia [...] stycznia 2020 roku uzupełnionej pismami z dnia [...] i [...] stycznia 2020 roku powinno nastąpić w trybie określonym art. 63 Konstytucji RP oraz działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że strona nie wyczerpał środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 §1-3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności skargi - art. 58 §1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 219 ustawy - Ordynacja podatkowa do postanowień, na które przysługuje zażalenie stosuje się odpowiednio przepisy art. 240-249 powołanej ustawy, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 248 §3, wydaje się postanowienie. Natomiast zgodnie z art. 248 §2 pkt 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2019, poz. 900 ze zm.) w związku z art. 160 ust. 1 pkt 4, art. 162 ust. 1 pkt 3 oraz art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016, poz. 1948 ze zm.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego.
Skarżony organ trafnie uznał, że od wydanego postanowienia przysługiwało zażalenie, które rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 §1 w związku z art. 239 ustawy – Ordynacja podatkowa).
Strona skarżąca nie wniosła zażalenia, lecz złożyła skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego. Skarga jest niedopuszczalna, ponieważ jej wniesienie nie zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu zaskarżenia w postępowaniu podatkowym.
Procedura przewidziana 52 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy jedynie tych przypadków, w których ustawa w sposób jednoznaczny ustanawia instytucję wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy. Powołany przepis nie znajduje zastosowania w wypadku zażalenia, o którym mowa w art. 239 w związku z art. 221 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa, pomimo że w sytuacjach określonych w tym przepisie organem rozpoznającym zażalenie, podobnie jak w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, jest organ, który wydał zaskarżone postanowienie (porównaj: Kabat Andrzej: art. 52, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. System Informacji Prawnej LEX, 2019).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.