Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 roku referendarz sądowy w Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu (k. 44-46 akt sądowych).
R. P. skorzystał z prawa do wniesienia sprzeciwu (k. 52 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 21 września 2016 roku, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego (k. 61-63 akt sądowych).
W piśmie z dnia 04 października 2016 roku zatytułowanym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (k. 70 akt sadowych), R. P. zażądał uchylenia w całości, między innymi, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym, a nadto budzącego niezadowolenie strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a także na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2016 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (porównaj postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 roku o sygn. akt II FZ 196/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do postanowień art. 260 § 1 P.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sadowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu.
Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie, z dniem 15 sierpnia 2015 roku, ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015, poz. 658).
Zaznaczyć należy, że przepis art. 260 P.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego sądu z dnia 21 września 2016 roku o sygn. akt III SA/Po 218/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 23 czerwca 2016 roku – oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na powyższe rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.