Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy postanowienie SKO w Poznaniu z dnia 26 marca 2013r., nr [...]. Skarżone postanowienie dostarczono stronie skarżącej w dniu 9 grudnia 2013r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia – k. 17 akt adm. organu odwoławczego). Strona została pouczona o treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 8 stycznia 2014r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym dopiero 9 stycznia 2014r. (zob. k. 16 akt sądowych), zatem z uchybieniem powyższego terminu.
Postanowieniem z dnia 4 marca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę, wskazując w uzasadnieniu na wskazane wyżej uchybienie. Orzeczenie to zostało skarżącemu doręczone wraz z pouczeniem dnia 24 marca 2014. (zob. k. 31 akt sądowych).
Dnia 6 kwietnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w urzędzie pocztowym nadana została skarga na powyższe postanowienie Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Za ukształtowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie.
Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (zob postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 129/99; z dnia 4 października 2001 r., sygn. akt I CZ 116/01; z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01; z dnia 3 października 2002 r., sygn. akt I CZ 120/02; post. NSA z dnia 25 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 61/04).
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie doszło do kolizji środków prawnych wymienionych w art. 86 i n. p.p.s.a. (wniosek o przywrócenie terminu) oraz art. 173 i n. tej ustawy (skarga kasacyjna) – strona skarżąca w jednym piśmie złożyła skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie terminu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, brak jest racjonalnych powodów do kwestionowania stanowiska, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2012r., sygn. akt II GZ 222/12; por. też post. Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia1997 r., sygn. akt II CZ 43/97 oraz z dnia 15 kwietnia 1997 r., II CZ 40/97 niepubl.). Za taką wykładnią art. 87 § 1 p.p.s.a. przemawia to, że strona może racjonalnie powoływać się na istnienie okoliczności świadczących o braku zawinienia z jej strony, gdy fakt bezskuteczności czynności procesowej będzie bezsporny.
Podjęte przez skarżącego czynności procesowe wzajemnie się wykluczają. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej sprowadza się do badania, czy strona przekroczyła termin do dokonania czynności bez swojej winy. Zatem okoliczność, że do uchybienia terminu doszło w postępowaniu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu - musi być bezsporna.
Początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej. Wtedy dopiero będzie możliwość złożenia skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, spełniającego wymogi określone w art. 87 p.p.s.a., w tym między innymi – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu złożony równocześnie ze skargą kasacyjną podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt I FZ 39/13).
W związku z powyższym, na podstawie art. 88 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.