Uzasadnienie
Pismem z dnia.... lutego 2015 r. X wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w...z dnia...listopada 2014 r., nr... Równocześnie wnioskodawca przedłożył skargę na tę decyzję.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że uchybienie terminowi do złożenia skargi nastąpiło bez jego winy, a spowodowane zostało tym, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie, gdyż w dniu... grudnia 2014 r. organ doręczył ją spółce Z. Według skarżącego, na skutek braku doręczenia stronie decyzji z dnia... listopada 2014 r. nie rozpoczął biegu termin ewentualnego kwestionowania decyzji skargą skierowaną do właściwego sądu administracyjnego.
Skarżący podkreślił, że nie miał wiedzy o wydanej decyzji oraz o biegnącym terminie do wniesienia skargi aż do dnia otrzymania w dniu... stycznia 2015 r. postanowienia z dnia... stycznia 2015 r. w sprawie...
W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w... podkreślił, że nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny. Obowiązkiem organu było przekazanie tego wniosku wraz ze skargą do właściwego sądu administracyjnego, co też uczynił za pismem z dnia 26 lutego 2015 r. Chcąc zadośćuczynić wnioskowi zawartemu w skardze organ drugiej instancji przesłał stronie kserokopię decyzji z dnia... listopada 2014 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wskazał w piśmie z dnia... marca 2015 r., że w momencie wnoszenia skargi nie znał treści decyzji, a o jej wydaniu dowiedział się z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Celnej w... z dnia... stycznia 2015 r., nr..., w związku z czym w skardze powielił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz podniósł zarzut braku doręczenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Treść decyzji została skarżącemu udostępniona wyłącznie w formie kserokopii załączonej do pisma organu z dnia... lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W postępowaniu sądowoadministracyjnym podejmowanie przez stronę czynności procesowych limitowane jest terminami procesowymi, które służyć mają przede wszystkim zdyscyplinowaniu toku postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Z treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu są bezskuteczne. Aby uniknąć negatywnych następstw uchybienia terminowi strona może skorzystać z przewidzianej w art. 86 p.p.s.a. instytucji przywrócenia terminu.
W myśl § 1 art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się przykładowo: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanym przypadku, według skarżącego, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było to, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie, gdyż w dniu... grudnia 2014 r. organ doręczył ją spółce Z Według skarżącego, na skutek braku doręczenia stronie decyzji z dnia 13 listopada 2014 r. nie rozpoczął biegu termin ewentualnego kwestionowania decyzji skargą skierowaną do właściwego sądu administracyjnego. Skarżący podkreślił, że nie miał wiedzy o wydanej decyzji oraz o biegnącym terminie do wniesienia skargi aż do dnia otrzymania w dniu... stycznia 2015 r. postanowienia z dnia...stycznia 2015 r. w sprawie....
W ocenie Sądu, wskazana przez wnioskodawcę przyczyna nie uzasadnia przywrócenia terminu, gdyż nie znajduje ona oparcia w okolicznościach wynikających z akt niniejszej sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w...z dnia.... listopada 2014 r. wynika, że została ona doręczona adresatowi, X którego podpis widnieje na dokumencie potwierdzającym odbiór. Co prawda obok podpisu skarżącego jest widoczna także pieczęć spółki Z, jednak jej treść wskazuje, że siedziba spółki znajduje się pod tym samym adresem, co miejsce zamieszkania (adres do korespondencji) strony skarżącej (k. 361 akt podatkowych).
Należy podkreślić, że wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Skarżący nie uwiarygodnił, by podniesiona przez niego okoliczność braku odbioru odpisu decyzji w dniu 2 grudnia 2014 r. miała miejsce w rzeczywistości. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, według którego nie posiadał on wiedzy o wydanej decyzji oraz o biegnącym terminie do wniesienia skargi aż do dnia otrzymania w dniu... stycznia 2015 r. postanowienia z dnia... stycznia 2015 r. w sprawie...
W świetle powyższych okoliczności należy zwrócić uwagę, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu. Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie była następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez niego własnych spraw, należało stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.