Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 29 października 2014 r., sygn. akt III SA/Po 231/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.), zwanej dalej u.t.d., nałożył na spółkę A karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach: od 9 kwietnia do 13 maja 2013 r. przeprowadzono w ww. Spółce kontrolę, z której sporządzono protokół nr [...]. Kontroli podlegało spełnianie przez firmę obowiązków wynikających z przepisów dotyczących transportu drogowego. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami ujętymi w protokole kontroli, pismem z dnia 13 maja 2013 r. organ wszczął wobec Spółki postępowanie administracyjne. W wyniku poczynionych ustaleń opisaną na wstępie decyzją organ stwierdził następujące naruszenia i ich kwalifikację prawną:

1. 1) w wyniku analizy czasu pracy kierowcy L. P. w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy za okres od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp.5.4 Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku:

5.4.1 – o czas do jednej godziny – 50 zł (x[...]) 5.4.2 – za każdą następną rozpoczętą godzinę – 100 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.4.1. i 5.4.2. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 2) w wyniku analizy czasu pracy kierowcy P. S. w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy za okres od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp.5 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

5.3.1 – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 100 zł (x[...]) 5.3.2 – za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.3.1. i 5.3.2. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 3) w wyniku analizy czasu pracy kierowcy J. G. w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy za okres od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp.5 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

5.3.1 – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 100 zł (x[...]) 5.3.2 – za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł (x[...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.3.1. i 5.3.2. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 4) w wyniku analizy danych cyfrowych czasu pracy kierowcy J. G. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 4.06.2012 r. do 17.06.2012 r. stwierdzono:

Lp. 5.6 Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni:

5.6.1 – o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – 100 zł i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.6.1. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w kwocie [...] zł;

1. 5) w wyniku analizy danych cyfrowych czasu pracy kierowcy J. G. w dniu 20 czerwca 2012 r. i w dniu 24 sierpnia 2012 r. stwierdzono

Lp. 5 Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 5.2.1 – o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 150 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.2.1. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 6) w wyniku analizy czasu pracy kierowcy M. K. w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy za okres od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp.5 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

5.3.1 – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 100 zł (x[...]) 5.3.2 – za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.3.1. i 5.3.2. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 7) w wyniku analizy czasu pracy kierowcy A. S. w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy za okres od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp.5.4 Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku:

5.4.1 – o czas do jednej godziny – 50 zł (x[...]) 5.4.2 – za każdą następną rozpoczętą godzinę – 100 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 5.4.1. i 5.4.2. do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 8) w wyniku analizy plików cyfrowych z kart 13 kierowców oraz z tachografów cyfrowych pojazdów, którymi się posługiwali kierowcy w okresie od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp. 6.3.12 Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd 500 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 6.3.12 do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł;

1. 9) w wyniku analizy listy zgłoszonych pojazdów, którymi strona posługuje się przy wykonywaniu działalności stwierdzono:

Lp. 1.4 – niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 1.4 do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w kwocie [...] zł;

1. 10) w wyniku analizy plików cyfrowych z kart 13 kierowców oraz z tachografów cyfrowych pojazdów, którymi się posługiwali kierowcy w okresie od 1.05.2012 r. do 31.08.2012 r. stwierdzono:

Lp. 6.3.11 Naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę 500 zł (x [...]) i na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 6.3.11 do ww. ustawy wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł.

Wymierzając karę pieniężną za wyżej stwierdzone naruszenia, w łącznej kwocie [...] zł, organ dodatkowo zaznaczył, że w toku kontroli oraz prowadzonego postępowania administracyjnego Strona nie przedstawiła wystarczających dowodów, że naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu i okresach odpoczynku wystąpiły mimo zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganych w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przez kierowców przepisów. Strona nie wskazała również na jakiekolwiek okoliczności sprawy i dowody wskazujące, że wykonując przewozy drogowe nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenia wystąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W konsekwencji organ stwierdził brak przesłanek wyłączających odpowiedzialność Strony za powstałe naruszenia i tym samym umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, podnosząc, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia.

W zakresie naruszeń dotyczących skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy Strona wskazała, że powstały one z winy kierowców, co zdaniem Strony potwierdza protokół kontroli. Kierowcy wskazani w protokole na odwrocie wydruku z tachografu nie odnotowali żadnych powodów naruszenia czasu pracy, pomimo przeszkolenia kierowców z zakresu czasu pracy przez firmę Strony oraz firmy zewnętrzne prowadzące szkolenie obowiązkowe dla kierowców. Kierowcy zostali również zapoznani z obowiązującym w zakładzie Strony regulaminem pracy, w którym jest wskazane, aby kierowcy przestrzegali czasu pracy kierowców. Strona, zatrudniając kierowców z uprawnieniami oraz ważnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi była przekonana, że zatrudnia wysoko wykwalifikowanych pracowników, którzy perfekcyjnie znają przepisy dotyczące zawodu kierowcy. Ponadto kierowcy sami realizują przewóz i nie ma możliwości być z kierowcą w kabinie i patrzeć, co robi w trasie.

W zakresie naruszeń dotyczących obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, Strona podniosła, że również na te naruszenia nie miała wpływu oraz nie mogła ich przewidzieć. Podkreśliła, że stara się regularnie wczytywać dane z kart kierowców oraz z urządzenia rejestrującego, ponieważ na podstawie tych danych nalicza wynagrodzenie oraz dokonuje bieżącego nadzoru kierowców. Powodem, dla którego w przypadkach wskazanych w protokole stwierdzono ww. naruszenia są zdarzenia losowe, które dotyczą przede wszystkim kierowców, a więc choroba członka rodziny, problemy wychowawcze z dziećmi, a także awarie urządzeń do wczytywania danych kierowców i urządzenia rejestrującego oraz awarie pojazdów.

Natomiast w zakresie naruszenia dotyczącego niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, Strona zwróciła uwagę, że protokół z kontroli nie zawiera takiego naruszenia, w związku z czym Strona nie mogła się do niego ustosunkować.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść przepisów materialnoprawnych, będących podstawą stwierdzonych w sprawie naruszeń, za które wymierzono karę pieniężną. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji uchybił przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym znaczenie dla sprawy. Wskazał, że w protokole kontroli nr [...] z dnia 13.05.2013 r. organ I instancji zawarł opis naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej w Spółce kontroli. Naruszenia wymienione w protokole kontroli to: Ip. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, Ip. 5.6, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia 15.05.2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń stwierdzonych protokołem kontroli nr [...].

Nadto pismem z dnia 29.05.2013 r. organ zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie. W żadnym z powyższych zawiadomień nie zawarto opisu innego naruszenia niż naruszenia wymienione w protokole kontroli z dnia 13.05.2013 r. Z kolei w treści decyzji nr [...] z dnia 12.07.2013 r. stwierdzono naruszenie lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Ani w protokole kontroli nr [...] z dnia 13.05.2013 r., ani też w toku całego postępowania administracyjnego nie poinformowano Strony o stwierdzeniu tego naruszenia oraz nie przedstawiono Stronie opisu faktycznego dotyczącego tego naruszenia. Uczyniono to dopiero w decyzji nr [...] z dnia 12.07.2013 r.

W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, trudno mówić o zapewnieniu Stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, skoro do momentu dostarczenia Stronie decyzji administracyjnej nie wiedziała ona, co de facto jest przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania. Powyższe zaś uniemożliwiło Stronie skorzystanie z przysługującego jej prawa do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez organ. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie mógł uznać, że w sprawie zachowane zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym określona w art. 10 K.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że strona postępowania administracyjnego ma prawo do wypowiedzenia się co do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą wydania decyzji administracyjnej. Możliwość uznania danej okoliczności za udowodnioną w postępowaniu administracyjnym uzależniona jest od umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie zaś Strona nie miała możliwości ustosunkowania się do wszystkich naruszeń stwierdzonych przez organ I instancji. Powyższe uniemożliwiło również Stronie przedłożenie wniosków oraz dowodów w celu wykazania, że w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie art. 92b oraz art. 92c u.t.d. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

W skardze na powyższą decyzję Strona wniosła o uwzględnienie skargi i umorzenie postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
2. a) art. 6 K.p.a. poprzez wskazanie Strony jako winnej popełnienia zarzucanych czynów,
3. b) art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i błędne wskazanie osoby naruszającej przepisy,
4. c) art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w sprawie,
5. d) art. 68 K.p.a. poprzez niewskazanie, kto naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym;
6. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
7. a) art. 92b ust. 1 i ust. 2 u.t.d., ponieważ zgodnie z przepisami Strona zapewniała prawidłową organizację i dyscyplinę pracy,
8. b) art. 92c u.t.d., ponieważ Strona nie miała wpływu na powstanie wskazanych naruszeń.

W uzasadnieniu skargi powtórzono stanowisko i argumentację przedstawione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania (art. 10 § 1 K.p.a.) popełnione przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji nie przesądzał natomiast o winie Skarżącej w stwierdzonych naruszeniach, jak również o tym, czy przepisy art. 92b ust. 1 i 2 oraz art. 92c u.t.d. powinny mieć zastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie, odnosząc się do wniosków sformułowanych w skardze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i to pod względem zgodności z prawem. Z powyższego wynika, że sądowa kontrola jest dokonywana według kryterium legalności, a więc zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem.

Ponadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli ustali zaistnienie wady powodującej jej nieważność. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi orzeka wyłącznie kasacyjnie, nie posiada natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania o prawach lub obowiązkach strony.

Należy także wyjaśnić, że przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2013 r. uchylająca decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lipca 2013 r. w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a więc decyzja, która nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach strony, lecz rozstrzygnięcie kasacyjne wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy przy tym wyjaśnić, że dokonując oceny decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie powołanego przepisu, Sąd bada jedynie, czy zaistniały wskazane w powyższym przepisie przesłanki wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, a mianowicie, czy organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz czy wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd nie jest natomiast uprawniony do oceny zasadności decyzji organu I instancji co do stwierdzonych praw czy obowiązków strony postępowania, której nie dokonywał również organ II instancji z uwagi na stwierdzoną konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Oznaczałoby to bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 127 § 1 K.p.a., rozumianej jako dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie danej sprawy przez organy administracji publicznej dwóch instancji.

Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego według wyżej opisanych kryteriów, należy zwrócić uwagę, że organ ten w zaskarżonej decyzji stwierdził konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 10 § 1 K.p.a. Stosownie do tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy dopatrzył się naruszenia tego przepisu przez organ I instancji z uwagi na to, że organ ten wszczął i prowadził wobec Strony postępowanie administracyjne co do naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego stwierdzonych w protokole kontroli z dnia 13 maja 2013 r. Wśród tych naruszeń nie zostało wymienione objęte zaskarżoną decyzją organu I instancji naruszenie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie.

W ten sposób, zdaniem organu odwoławczego, Strona została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w toku postępowania przed organem I instancji co do tego naruszenia, stwierdzonego dopiero w decyzji pierwszoinstancyjnej. W ocenie Sądu prawidłowość stwierdzenia przez organ odwoławczy naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., którego dopuścił się organ I instancji w wyżej opisany sposób, nie budzi wątpliwości w świetle materiału sprawy (treści protokołu kontroli z dnia 13 maja 2013 r. i pozostałych pism kierowanych do Strony w toku postępowania przed organem I instancji oraz decyzji tego organu z dnia 12 lipca 2013 r.), a także stanowiska Strony, która sama podniosła zarzut w tym zakresie w złożonym odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił przy tym stwierdzone naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie, biorąc w szczególności pod uwagę, że za pominięte w protokole kontroli oraz w toku postępowania naruszenie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ I instancji wymierzył Stronie karę pieniężną w kwocie [...] zł, nie budzi również wątpliwości, że związany z tym naruszeniem zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym zakresie organ odwoławczy wprawdzie nie wypowiedział się w sposób dostateczny w zaskarżonej decyzji, jednak z uwagi na wyżej wskazaną oczywistość zaistnienia również tej drugiej przesłanki zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., Sąd uznał, że powyższe uchybienie organu odwoławczego nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają natomiast w sposób dostateczny okoliczności, jakie organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, nawiązując do ogólnych rozważań poczynionych na wstępie niniejszego uzasadnienia, że Sąd nie badał zasadności zarzutów skargi, które dotyczą merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji co do stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. Wobec jego uchylenia w całości przez organ odwoławczy i stwierdzonej konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, taka ocena na obecnym etapie postępowania byłaby bowiem niedopuszczalna, gdyż oznaczałaby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że wszelkie zarzuty, w tym podniesione w niniejszej skardze, a odnoszące się do meritum sprawy, będą mogły być zgłaszane przez Stronę w postępowaniu ponownie prowadzonym przez organ I instancji oraz w toku ewentualnego postępowania odwoławczego i sądowego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.