Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 roku pełnomocnik D.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonanie transportu drogowego.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tym, że w przedmiotowej sprawie istnieje ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla skarżącego. Skarżący podał, że prowadzi działalność gospodarczą miedzy innymi w zakresie transportu drogowego towarów. Cofnięcie licencji na prowadzenie działalności zagraża istnieniu prowadzonego przedsiębiorstwa. Odebranie licencji może doprowadzić do restrukturyzacji, a w najgorszym przypadku do upadłości firmy. Brak licencji powoduje niemożliwość prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie co wiąże się nierozerwalnie z utratą płynności finansowej i upadku przedsiębiorstwa. Utrata płynności finansowej może doprowadzić do redukcji zatrudnienia, wyprzedaży majątku przedsiębiorstwa i utraty możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej co można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo spowodowania skutku, który byłby trudny do odwrócenia w razie ewentualnego późniejszego zakwestionowania przez sąd administracyjny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (tak: post. NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1189/16, CBOIS).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu toczące się postępowanie w przedmiocie cofnięcia licencji na prowadzenie transportu nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Szczególnie w sytuacji, gdy w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa skarżącego znajduje się między innymi działalność transportowa. Pogorszenie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa na skutek cofnięcia licencji nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Nie musi również doprowadzić do redukcji zatrudnienia, wyprzedaży majątku przedsiębiorstwa i utraty możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Ograniczenie działalności przedsiębiorstwa albo jego restrukturyzacja nie oznacza zatem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.