Uzasadnienie
Dowódca Jednostki Wojskowej decyzją nr [...] z dnia 31 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...] w P. z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu należności pieniężnych z tytułu przeniesienia służbowego.
Skarżący podnosił, że otrzymał zasiłek osiedleniowy, a jego wniosek dotyczył zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych, którego dokonał w dniu 15 września 2021 r.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
- 1. Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował dotychczas stanowisko służbowe przysługują:
- 1) ryczałt z tytułu przeniesienia;
- 2) diety – za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu pełnienia służby;
- 3) ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do nowego miejsca pełnienia służby.
- 2. W przypadku przesiedlenia się żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, do nowego miejsca pełnienia służby, przysługują mu ponadto:
- 1) zasiłek osiedleniowy;
- 2) zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych.
- 4. Zasiłek osiedleniowy nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe w miejscowości, w której żołnierz lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny albo jest on zameldowany na pobyt stały.
Zdaniem organu skarżący już w dniu 10.10.2011 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej [...] w m. P.. Obowiązki służbowe objął on 24.10.2011 r. Dowódca jednostki przyznał mu należności z tytułu przeniesienia służbowego – zasiłek osiedleniowy, ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu oraz dietę za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu. Przesiedlenie do nowego miejsca pełnienia służby nastąpiło 10.10.2011 r. W ocenie organu skarżący nie nabył po raz drugi uprawnień do uzyskania zasiłku osiedleniowego.
Ponadto roszczenie z faktury z dnia 6 września 2021 r. z uwagi na art. 8 a i art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ulegają przedawnieniu po upływie 3 lat od dni wymagalności roszczenia. Roszczenie to upłynęło zdaniem organu z dniem 10.10.2014 r.
W skardze zarzucono naruszenie
- - art. 8 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
- - par. 6 rozporządzenia MON z dnia 16 lipca 2014 r.
W skardze podniesiono, że skarżący po przeniesieniu zamieszkał w wojskowym internacie, nie mógł korzystać z własnych urządzeń domowych, które przechował u rodziny. Przewiózł je dopiero w 2021 r., kiedy zamieszkał w prywatnie wynajmowanym lokalu. Roszczenie stało się wymagalne dopiero od 2021 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. 2021.1131)
- 1. Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował dotychczas stanowisko służbowe przysługują:
- 1) ryczałt z tytułu przeniesienia;
- 2) diety – za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu pełnienia służby;
- 3) ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do nowego miejsca pełnienia służby.
- 2. W przypadku przesiedlenia się żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, do nowego miejsca pełnienia służby, przysługują mu ponadto:
- 1) zasiłek osiedleniowy;
- 2) zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych.
- 4. Zasiłek osiedleniowy nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe w miejscowości, w której żołnierz lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny albo jest on zameldowany na pobyt stały.
Zdaniem organu skarżący już w dniu 10.10.2011 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w Jednostce wojskowej [...] w m. P.. Obowiązki służbowe objął on 24.10.2011 r. Dowódca jednostki przyznał mu należności z tytułu przeniesienia służbowego – zasiłek osiedleniowy, ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu oraz dietę za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu. Przesiedlenie do nowego miejsca pełnienia służby nastąpiło 10.10.2011 r. W ocenie organu skarżący nie nabył po raz drugi uprawnień do uzyskania zasiłku osiedleniowego.
W skardze podniesiono, że skarżący po przeniesieniu zamieszkał w wojskowym internacie, nie korzystał z własnych urządzeń domowych. Przewiózł je dopiero w 2021 r., kiedy zamieszkał w prywatnie wynajmowanym lokalu. Roszczenie stało się wymagalne dopiero od 2021 r.
W ocenie Sądu należało uchylić decyzje organu II instancji, albowiem z jej uzasadnienia wynika, że nie rozpatrzono wnikliwie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy.
Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7.12.2007 r. sygn. II SA/Wa 1685/07:
"Zagadnienie przyznawania świadczeń objętych wnioskiem skarżącego [...] reguluje przepis art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz.1750 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego artykułu, Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487) określił wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe żołnierzom zawodowym. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia żołnierzowi, który w związku z przeniesieniem służbowym przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, przysługuje zasiłek osiedleniowy w wysokości 250 % najniższego uposażenia - jeżeli żołnierz przesiedlił się z członkami rodziny.
Na podstawie § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia należności, o których mowa w § 4-7, wypłaca się po objęciu przez żołnierza stanowiska służbowego w nowym miejscu pełnienia służby, na jego pisemny wniosek. Do wniosku o wypłatę należności, o których mowa w § 6, żołnierz jest obowiązany dołączyć dokument potwierdzający fakt jego zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, a w razie przesiedlenia się z członkami rodziny - również dokument potwierdzający zameldowanie się na pobyt stały członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2.
Analiza przedstawionego stanu prawnego musi prowadzić do wniosku, że prawo do zasiłku osiedleniowego żołnierz nabywa z chwilą uzyskania przeniesienia służbowego do innej miejscowości. Jednakże uprawnienie to nie musi być realizowane natychmiast, bądź też w krótkim okresie czasu od jego nabycia. Trzeba zwrócić uwagę, że zarówno powołana ustawa, jak i ww. rozporządzenie wykonawcze nie wprowadzają jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie. Wręcz przeciwnie, przeniesienie służbowe wiąże się z przesiedleniem na pobyt stały i zameldowaniem w miejscowości, do której żołnierz został przeniesiony (§ 6 ust. 1 i § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia). Niejednokrotnie realizacja przedmiotowego prawa z przyczyn obiektywnych, niezależnych od woli żołnierza, będzie możliwa dopiero w dłuższym okresie czasu, kiedy to zainteresowany uzyska decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnych przydzielonym w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej oraz uzyska zameldowanie na pobyt stały w nowym miejscu pełnienia służby.
Stosując wykładnię celowościową przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy dostrzec, że ustawodawca wprowadzając powołaną regulację dążył do złagodzenia żołnierzowi zawodowemu niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego. Nie można zatem ograniczać przedmiotowego prawa takimi zdarzeniami, na które strona nie ma jakiegokolwiek wpływu. Kolejne przeniesienie służbowe żołnierza do innej jednostki w tej samej miejscowości nie pozbawia go, jak to przyjęły organy orzekające w niniejszej sprawie, już wcześniej nabytych uprawnień. Tego rodzaju ograniczenie pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z powołaną regulacją ustawową. W zaistniałej sytuacji nie ma przeszkód, aby przyznać żołnierzowi zasiłek osiedleniowy, o ile jego wniosek spełnia wymogi określone przepisem § 10 ww. rozporządzenia oraz rozpatrzyć zasadność wniosku strony w pozostałym zakresie."
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zdaniem Sądu organ zbyt arbitralnie przyjął, iż przesiedlenie do nowego miejsca pełnienia służby nastąpiło 10.10.2011 r. i wobec tego skarżący nie nabył po raz drugi uprawnień do uzyskania zasiłku osiedleniowego.
Skarżący nie żądał ponownego przyznania zasiłku osiedleniowego lecz zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych (odwołani) do czego miał prawo zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy.
W skardze podniesiono wyraźnie, że skarżący po przeniesieniu zamieszkał w wojskowym internacie, nie korzystał z własnych urządzeń domowych. Przewiózł je dopiero w 2021 r., kiedy zamieszkał w prywatnie wynajmowanym lokalu. Roszczenie stało się wymagalne dopiero od 2021 r.
Organ nie odniósł się do powołanego faktu rzeczywistego zamieszkania w prywatnym lokalu dopiero w 2021 r.. Organ nie zbadał co miało wpływ na to, że dopiero w 2021 roku skarżący mógł dokonać przewozu swoich rzeczy na adres prywatnego zamieszkania, czy taka była wola skarżącego czy też wnikało to z konieczności przebywania przez skarżącego przez ten okres (od uzyskania przeniesienia służbowego do chwili zamieszkania w prywatnym lokalu) w internacie.
Decyzja winna była zatem zostać podjęta dopiero po rozważeniu istnienia tej bardzo istotnej okoliczności faktycznej.
Z tych względów, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325, ze zm.) Sąd uchylił decyzję organu II instancji.
O kosztach postanowiono w oparciu o art. 200 ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265, ze zm.).