Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił F R w upadłości zarządzanej przez zarządcę G P wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r..
W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 27.07.2010 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r. skierowanej do J R, podczas gdy na podstawie art. 139 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, jeżeli upadły został pozbawiony prawa zarządu masą upadłościową, postępowanie sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłościowej może być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę. Z tego względu organ I instancji wydając kwestionowaną decyzję wypełnił przesłankę z art. 247 par. 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, gdyż decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w P stwierdził, że przedmiotowa decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r. została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w P na mocy decyzji z dnia 15 czerwca 2009 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad i grudzień 2004 r. i organ II instancji określił zobowiązanie w tym zakresie w innej wysokości. Skarga strony na decyzję II instancji została oddalona na mocy wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2010 r., sygn. III SA/Po 681/09. Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Poznaniu została z kolei oddalona wyrokiem NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt I GSK 418/10.
Ponieważ zgodnie z art. 249 par. 2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na podstawie uregulowanej w art. 247 par. 1 pkt. 4 O. p. Wynika to z faktu, że wojewódzkie sądy administracyjne podczas normalnej kontroli legalności skarżonej decyzji podatkowej są zobligowane do badania z urzędu istnienia przesłanek ustawowych do stwierdzenia nieważności tej decyzji z art. 247 par. 1 O. p. Prawomocne oddalenie oznacza brak takich przesłanek, co skutkuje koniecznością odmowy wszczęcia postępowania w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji w niniejszej sprawie.
W odwołaniu od decyzji wniesiono o jej uchylenie i wszczęcie żądanego postępowania ze względu na naruszenie:
- - art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że wniesienie skargi do sadu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania podatkowego
- - art. 247 O. p. przez jego niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania pomimo braku podstaw do dokonania takiej odmowy
- - art. 249 par. 1 O. p. poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji gdy strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, a uprzednio złożyła skargę do sądu administracyjnego.
Zdaniem strony w postępowaniu sądowym nie badano wskazanej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247 par. 1 pkt. 5 O. p.), wobec czego wyrok oddalający skargę nie stanowi przeszkody do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z tego powodu.
Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia [...] 2013 r. utrzymał swoja decyzję w mocy.
W uzasadnieniu ponownie powołano się na przepis art. 249 par. 2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na te decyzję, chyba że żądanie oparte jest na postawie uregulowanej w art. 247 par. 1 pkt. 4 O. p. Kwestionowana decyzja stała się prawomocna na skutek wyroku WSA w Poznaniu oddalającego skargę na decyzję oraz wyroku NSA oddalającego skargę kasacyjną na ten wyrok.
W skardze od decyzji wniesiono o jej uchylenie i wszczęcie żądanego postępowania ze względu na naruszenie:
- - art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że wniesienie skargi do sadu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania podatkowego
- - art. 247 O. p. przez jego niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania pomimo braku podstaw do dokonania takiej odmowy
- - art. 249 par. 1 O. p. poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji gdy strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, a uprzednio złożyła skargę do sądu administracyjnego.
Zdaniem strony przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r., a nie decyzja organu II instancji, badana w toku postępowania sądowego przez WSA w Poznaniu i NSA. W stosunku do decyzji organu I instancji nie wydano wyroku sądu administracyjnego. Nie zachodzi wobec tego przesłanka ustawowa z art. 249 par. 2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać należy na wstępie, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem podatkowym prowadzonym na zasadach określonych w art. 247-252 Ordynacji podatkowej. Przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności zostały wymienione taksatywnie w art. 247 par. 1 O. p.
Zgodnie natomiast z art. 249 par. 2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na podstawie uregulowanej w art. 247 par. 1 pkt. 4 O. p. (decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). Wynika to z faktu, że wojewódzkie sądy administracyjne podczas normalnej kontroli legalności każdej skarżonej decyzji podatkowej są zobligowane do badania z urzędu istnienia przesłanek ustawowych do stwierdzenia nieważności tej decyzji z art. 247 par. 1 O. p. Prawomocne oddalenie oznacza brak takich przesłanek, co skutkuje koniecznością odmowy wszczęcia postępowania w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji w niniejszej sprawie.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotowa decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r. została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w P na mocy decyzji z dnia 15 czerwca 2009 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad i grudzień 2004 r. i organ II instancji określił zobowiązanie w tym zakresie w innej wysokości. Skarga strony na decyzję II instancji została oddalona na mocy wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2010 r., sygn. III SA/Po 681/09. Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Poznaniu została z kolei oddalona wyrokiem NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt I GSK 418/10. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w P jest wobec tego ostateczna i prawomocna.
Podkreślić należy w tym miejscu, że – wbrew zarzutom skargi – w postępowaniu sądowoadministracyjnym badana jest legalność (zgodność z prawem) decyzji organu II instancji (jako decyzji zaskarżonej do WSA), jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wyrok oddalający skargę stanowi zatem formalną przeszkodę do wszczynania postępowania w kwestii stwierdzenia nieważności zarówno decyzji organu II jak i organu I instancji.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że organy zasadnie uznały brak podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 r..
Co do zarzutu, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2009 a nie decyzja organu II instancji, zdaniem Sądu zarzut ten zupełnie pozbawiony jest racji. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, zaś skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona wyłącznie po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm.). Tak więc nie ma racji skarżący w tej kwestii bowiem skarga wyłącznie wniesiona musiała być na decyzję wydaną przez organ w drugiej instancji na skutek złożonego przez stronę postępowania administracyjnego odwołania, niemniej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, innymi słowy kontrolą sądową, objęte były obie decyzje zarówno pierwszoinstancyjna jak i wydana w wyniku postępowania odwoławczego decyzja drugiej instancji.
Ze względu na powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.