Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 marca 2010 r. Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 września 2009 r. odmawiającą Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości.... zł – od zmiany umowy spółki w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego Sp. z o.o. A poprzez wniesienie przez Sp. z o.o. B wkładu w postaci zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiącego przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego.
W skardze strona wniosła o rozważanie zasadności wystąpienia przez Sąd na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) z pytaniem prejudycjalnym w szczególności w zakresie tego, czy art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. nr 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu nadanym jej Dyrektywą z dnia 10 czerwca 1985 r. nr 85/303/EWG musi być interpretowany w ten sposób, że nałożony na państwa członkowskie w tym artykule obowiązek zwolnienia czynności podlegających 1 lipca 1984 r. opodatkowaniu stawką nie wyższą niż 0,5 % stanowi o obowiązku zwolnienia przez państwo takie jak Rzeczypospolita Polska z opodatkowania wszystkich czynności wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu obowiązującym 1 lipca 1984 r., mimo, że czynności takie mogły być opodatkowane stawką wyższą niż 0,5 % na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w tym państwie na dzień 1 lipca 1984 r.
Zdaniem skarżącej Spółki ewentualne stwierdzenie konieczności uregulowania pod dniu 1 maja 2004 r. w ustawodawstwie polskim zwolnienia z opodatkowania wszystkich czynności cywilnoprawnych wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b powołanej Dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu obowiązującym dnia 1 lipca 1984 r. skutkować winno koniecznością uznania zasadności jej wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 1.624.957,- zł.
Wskazać należy, że w sprawie dotyczącej analogicznej oceny kwestii prawidłowości implementacji po dniu 1 maja 2004 r. przepisów Dyrektywy 69/335/EWG do polskiego ustawodawstwa podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 2130/08) na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, w tym pytanie o to, czy przy wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.
Powyższe pytanie zostało zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku rozpatrywania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1102/07, również wydanego w sprawie dotyczącej kwestii oceny ewentualnej konieczności zastosowania przez Polskę po dniu 1 maja 2004 r. zwolnienia podatkowego od czynności cywilnoprawnych w związku z koniecznością prawidłowego implementowania Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt II FSK 2130/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, związanych z oceną zasadności wniosku strony skarżącej o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska /-/B. Koś