Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego [...], w piśmie procesowym z [...] marca 2017 r. zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. W piśmie tym wskazała między innymi, że działa z ostrożności, obawiając się o rozpoznanie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K., bez doręczenia jej decyzji organu odwoławczego. Wraz z tym pismem skarżąca wywiodła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, która miałaby utrzymywać w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] czerwca 2016 r. o wymierzeniu jej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Organ podatkowy wskazał, że skarga została złożona w toku postępowania odwoławczego, które nie zostało jeszcze zakończone. Strona wniosła zatem skargę na decyzję, która nie została jeszcze wydana.
W piśmie z [...] marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w oryginale lub jego odpis uwierzytelniony zgodnie z obowiązującymi przepisami, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości to, że wobec skarżącej nie została wydana decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu), od której skarżącej przysługiwałaby skarga do tut. Sądu.
Stosownie do art. 52 § 1 w zw. z § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to jest w sytuacji, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak odwołanie. Do wyczerpania środków zaskarżenia dochodzi przy tym nie poprzez samo złożenie odwołania od decyzji wydanej przez organ podatkowy I instancji, ale przez rozpoznanie tego odwołania przez organ II instancji i wydanie w związku z tym decyzji drugoinstancyjnej. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu tego rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.).
Skoro wobec skarżącej nie została wydane decyzja w II instancji, to termin do złożenia skargi z art. 53 § 1 P.p.s.a. nie rozpoczął jeszcze swojego biegu, ergo wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. W tych okolicznościach, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1) sentencji niniejszego postanowienia.
Za niedopuszczalną uznać trzeba jednocześnie i skargę, która została złożona bez wyczerpania środków zaskarżenia, to jest de facto od decyzji organu I instancji. Aczkolwiek o konieczności odrzucenia skargi w realiach rozpatrywanego przypadku powoduje nieuzupełnienie w terminie przez pełnomocnika skarżącej jej braków formalnych, przez nie przedstawienie pełnomocnictwa procesowego umocowującego go do działania w imieniu skarżącej przed tut. Sądem. Z tych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt.
- 2) sentencji postanowienia.
Od pisma odrzuconego należy z urzędu zwrócić stronie cały uiszczony wpis, o czym – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzeczono w pkt.
- 3) sentencji niniejszego postanowienia.