Uzasadnienie
Starosta X. decyzją z dnia 28 listopada 2013 r., na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151ze zm.; dalej: u.k.p.), orzekł o zatrzymaniu S. prawa jazdy kategorii A, B, C, BE, CE, T. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. skierował stronę na badania psychologiczne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Mimo skutecznego doręczenia tej decyzji w dniu 29 lipca 2013 r., strona nie poddała się badaniu w terminie trzydziestu dni od dnia jej odebrania. Skutkowało to koniecznością orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p.
W rezultacie złożonego przez stronę odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia... stycznia 2014 r., nr..., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że S. w ogóle nie przedłożył orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, pomimo że został do tego zobowiązany decyzją z dnia... lipca 2013 r. Stąd istniała podstawa do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Y. S. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X. z dnia 14 stycznia 2014 r. niezgodność z prawem, a w szczególności naruszenie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 102 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DzU. Nr 30, poz. 151 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieuwzględnieniem odbytego przez stronę szkolenia i wydanego w dniu 25 października 2012 r. zaświadczenia o odbyciu tego szkolenia, a tym samym błędne uznanie, że skarżący przekroczył w chwili wydania decyzji w pierwszej instancji liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co skutkuje bezpodstawnym nałożeniem na stronę obowiązku poddania się badaniom psychologicznym i wobec niewykonania tego bezpodstawnie nałożonego obowiązku – podjęciem czynności w celu zatrzymania prawa jazdy. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że niepoddanie się przez niego badaniom psychologicznym spowodowane było niewłaściwym obliczeniem przez właściwy organ administracyjny liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jeszcze przed wszczęciem postępowania o skierowaniu strony na nadania psychologiczne, skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w X.. Zaświadczenie o tym szkoleniu zostało przekazane przez WORD w X. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Y.. Skutkiem tego szkolenia powinna być redukcja liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego o sześć.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Y. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia... listopada 2014 r. strona zwróciła uwagę na okoliczność, że została wprowadzona w błąd w toku postępowania karnego dotyczącego wykroczenia z dnia... września 2012 r., za które naliczono jej dziesięć punktów. Ponadto skarżący wskazał, że zatrzymanie prawa jazdy, w szczególności w zakresie kierowania pojazdami ciężarowymi, spowoduje utratę przez niego możliwości zarobkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Podstawą materialnoprawną decyzji wydanej przez organy administracyjne w niniejszej sprawie był art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.
W myśl dyspozycji powyższego przepisu podstawę prawną zatrzymania prawa jazdy w postaci decyzji administracyjnej stanowi m.in. nieprzedstawienie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Przy tym należy podkreślić, że przepis ten nie przewiduje uznania administracyjnego w zakresie uprawnienia starosty do zatrzymania kierowcy prawa jazdy. W przypadku nieprzedstawienia przez stronę w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, organ ten jest związany dyspozycją tego przepisu i obowiązany jest orzec o zatrzymaniu prawa jazdy.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niesporne jest, że S. nie zgłosił się na badania, których celem było stwierdzenia istnienia lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami i nie przedstawił w wymaganym terminie właściwemu organowi orzeczenia, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p. – pomimo że został do tego zobowiązany ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2013 r.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p., warunkująca obligatoryjne orzeczenie przez organ o zatrzymaniu stronie prawa jazdy.
Jednocześnie wyjaśnienia wymaga fakt, że z uwagi na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, którym jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, poczynione przez stronę w skardze rozważania na temat zasadności skierowania skarżącego na badania psychologiczne – z gruntu swego są bezzasadne. Argumenty strony dotyczą bowiem odrębnej sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia 31 października 2013 r. Stąd ich rozpoznanie w niniejszym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Innymi słowy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym orzeczenia o zatrzymaniu stronie prawa jazdy nie istnieje możliwość podważenia prawomocnej decyzji o skierowaniu strony na stosowne badania lekarskie.
Mając powyższe na względzie, wobec stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku.