Uzasadnienie
Skarżący w odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi.
Na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 14 maja 2009 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który załączono do wezwania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało wysłane do skarżącego na wskazany przez niego adres. W dniu 19 maja 2009 r. przesyłka - z uwagi na niemożność jej doręczenia - została awizowana. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 27 maja 2009 r. W dniu 4 czerwca 2009 r. nieodebrana przez adresata przesyłka została zwrócona do nadawcy. Doręczenie wezwania zostało uznane za dokonane z upływem czternastego dnia od momentu niemożności doręczenia pisma zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 lipca 2009 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza, podnosząc że dochował staranności w zakresie uzupełnienia braków formalnych wniosku o prawo pomocy.
Do chwili obecnej skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania, wraz z którym przesłano do wypełnienia formularz PPF, a które zostało uznane za skutecznie doręczone na podstawie art. 73 p.p.s.a., nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. Natomiast w złożonym sprzeciwie podniósł, że dochował w staranności w tym zakresie, co nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy, gdyż do chwili obecnej nie wpłynął wniosek skarżącego o prawo pomocy na urzędowym formularzu.
W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Jedynie ubocznie należy zaznaczyć, iż powyższe rozstrzygnięcie nie wyklucza ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy z tym jednak zastrzeżeniem, iż warunkiem jego rozpoznania jest złożenie owego wniosku na urzędowym formularzu.
/-/ M. Kosewska