Uzasadnienie
Dnia 10 marca 2009 roku J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W skardze J.K. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie został wezwany do przesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy wypełnionego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, co uczynił w zakreślonym terminie.
We wniosku wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, córką i synem, które jest utrzymywane z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.267,00 zł oraz wynagrodzenia za pracę jego żony w wysokości 634,00 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Posiada natomiast plac magazynowy w G. (KW [...] i KW [...] Sądu Rejonowego w G.W.). Dodatkowo oświadczył, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy ze względu na jego trudną sytuację finansową (niskie dochody, wysokie koszty utrzymania oraz brak oszczędności), która nie pozwala mu na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania rodziny, a charakter sprawy i spór z Dyrektorem Izby Celnej stawiają go w trudnej sytuacji bez pomocy doradcy podatkowego.
Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powołanych powyżej przepisów wynika, że instytucja prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść kosztów sądowych oraz uiścić wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Wskazana konstrukcja cytowanych przepisów oznacza jednak, że prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, a korzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w ciężkiej sytuacji finansowej.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wynika, że sytuacja wnioskodawcy jest rzeczywiście trudna. J.K. prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę, które nie przekraczają 2.000,00 zł. Taka kwota wystarcza jedynie na zaspokojenie minimalnego poziomu egzystencji czteroosobowej rodziny, co oznacza, że niemożliwie jest poniesienie dodatkowych wydatków przez wnioskodawcę, a uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru jest wręcz wykluczone. Tym samym należy uznać, że J. K. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga
D.W.d