Uzasadnienie
Dnia 16 listopada 2005 roku W. K. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 14 października 2003 roku, sygn. akt II SAB/Po 68/03, którym to postanowieniem Sąd odrzucił skargę strony na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2006 roku skarżący został pouczony o ustawowych podstawach wznowienia postępowania oraz wezwany pod rygorem odrzucenia złożonej skargi do wskazania podstaw na jakich oparł swoje żądanie i wskazania daty kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia, a także sprecyzowania czy żąda uchylenia czy zmiany zaskarżonego orzeczenia, a ponadto został zobowiązany do uiszczenia wpisu w kwocie 100,00 zł.
W odpowiedzi skarżący wskazał, że jego skarga dotyczy sprawy o sygn. akt II SAB/Po 68/03 i jest związana z wnioskiem do Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 1990 roku oraz z postępowaniem, którego nie zakończono decyzją administracyjną. Jednocześnie sprecyzował, że wnosi o uchylenie orzeczenia w sprawie II SAB 68/03, co jest konieczne ze względu na a) korespondencję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu do Prokuratury Okręgowej z dnia 26 stycznia 2005 roku i akt PR/STM sygn. III Ko 224/05, b) korespondencję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Prokuratury z dnia 22 marca 2005 roku oraz c) uczestnictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w postępowaniu przed Sądem Rejonowym Wydział Karny dnia 3 listopada 2005 roku, sygn. akt 204/05. Skarżący wskazał również, że za podstawę wznowienia przyjmuje datę postanowienia o sygnaturze II SAB /Po 68/03 oraz dzień 26 stycznia 2005 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienia postępowania złożona przez W. K. bezspornie dotyczy postępowania oznaczonego sygnaturą akt II SAB/Po 68/03. We wskazanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu dnia 14 października 2003 roku wydał postanowienie odrzucające skargę skarżącego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z obowiązującym wówczas modelem sądownictwa administracyjnego sądy administracyjne działały w oparciu o ustawę z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995, Nr74, poz.368 ze zm.), która w art.
- 57. ust. 1 wskazywała, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne, z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust.
- 3. Ponieważ wyjątki wskazane w cytowanym przepisie nie dotyczyły wspomnianego postanowienia, wskazane orzeczenie było prawomocne z chwilą wydania. To spowodowało, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przez dniem 1 stycznia 2004 roku orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy o której mowa w art. 2, t.j. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przepisy tej ostatniej ustawy w sposób wyczerpujący w art. 271-273 określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania, o których W. K. został pouczony w zarządzeniu Sądu z dnia 16 lutego 2006 roku wzywającym go do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi.
W piśmie złożonym w dniu 22 lutego 2006 roku skarżący nie wskazał jednak żadnej z podstaw, mogących być skuteczną podstawą wznowienia postępowania, a twierdzenia zawarte w złożonych pismach, poza przytoczeniem sygnatury zakończonej sprawy ograniczyły się jedynie do kwestionowania prawidłowości całego postępowania dotyczącego zagospodarowania gruntu, z którego został wywłaszczony.
Zgodnie z art. 280 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oznacza to, że przed skierowaniem sprawy na rozprawę Sąd na posiedzeniu niejawnym bada pod względem formalnym czy przedmiotowa skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. Cytowany przepis w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek odrzucenia skargi przez Sąd, jeżeli skarga o wznowienie postępowania nie została wniesiona z zachowaniem wymaganego terminu albo jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia.
Jednocześnie brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu wniesienia skargi o wznowienie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 roku, sygn. OW 87/04, publikowane LEX nr 158967).
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 280 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ Marzenna Kosewska
M.N.d.