Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł.
W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", z uwagi na spełnienie przesłanek z tego przepisu - co wynika również z oświadczenia o stanie majątkowym - i to w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Postanowieniem referendarza sądowego z 16 lutego 2018 r. skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy, ponieważ - mimo wezwania - jego oświadczenie majątkowe jest niepełne i budzi wątpliwości, gdyż koszty utrzymania rodziny przewyższają trzykrotnie uzyskiwane dochody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W związku z tym, że skarżący jako podstawę do wstrzymania wykonania decyzji przywołał art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazał na wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że przedmiotem wniosku jest wstrzymanie wykonania tej decyzji.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżący tego nie uczynił, jako że w uzasadnieniu wniosku zawarł jedynie merytoryczne zarzuty co do legalności zaskarżonej decyzji, a także powołał się na oświadczenie o stanie majątkowym, które jednak referendarz sądowy w uzasadnieniu postanowienia z 16 lutego 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy uznał za niepełne i budzące wątpliwości (koszty utrzymania rodziny przewyższają trzykrotnie uzyskiwane dochody). Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego postanowienia.
Sąd nie jest obowiązany do wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, gdyż uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację. Treść uzasadnienia wniosku nie podlega więc badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
Skoro skarżący nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.