Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 stycznia 2012 r. M i W, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożyli skargę na decyzję Starosty z dnia 28 listopada 2011 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia od decyzji, która nie ma charakteru ostatecznego.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę – strona skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 20 lutego 2012 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego.
W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w instancji odwoławczej, nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś - red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).
Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zapisów przywołanej ustawy wynika jednoznacznie, iż od decyzji administracyjnych oraz postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie bądź zażalenie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa, art. 141 kpa), zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 kpa, art. 144 kpa).
W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240), która zasadniczo rzutuje na sprawy dotyczące zwrotu części opłaty za kartę pojazdu. Ustawa ta określa bowiem nowy tryb jaki należy stosować w sprawach zarówno nowych jak i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. W świetle obowiązujących przepisów wniosek strony skarżącej powinien być rozpatrywany w trybie określonym w ustawie o finansach publicznych z odpowiednim zastosowaniem k.p.a. i Ordynacji podatkowej.
W odniesieniu do niniejszej sprawy - od decyzji Starosty z dnia 28 listopada 2011r. zgodnie z pouczeniem stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji – Starosty, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja organu stopnia podstawowego zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia w postaci odwołania.
Zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 listopada 2011r. (data wpływu do organu 25 listopada 2011r. – k.9). Wezwanie jest zupełnie innym środkiem zaskarżenia niż odwołanie, nie ma charakteru dewolutywnego, czyli sprawa nie jest przekazywana do rozpoznania przez organ II instancji, a ponadto powyższe wezwanie jest z daty poprzedzającej decyzję Starosty.
Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga wniesiona bez wyczerpania tych środków, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158).
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.