Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. określającą [...] zobowiązanie w opłacie paliwowej od oleju napędowego za styczeń 2009 r. w wysokości [...] zł.
Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. określono dla [...] zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. w kwocie [...]zł.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że podatnik we wskazanym okresie nabył z niewiadomego źródła pochodzenia olej napędowy w ilości 1 600 litrów. Tym samym, w ocenie organów podatkowych, [...] stał się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia wyrobu akcyzowego od którego nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości (art. 4 ust.3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym – Dz. U. Nr 29, poz.257 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji powołano się na treść art. 37h ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tj. Dz. U Nr 256, poz. 2571z 2004 r. ze zm.) stanowiącego, że wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej. Wyjaśniono też, że zgodnie z art. 37h ust.2 przez wprowadzenie na rynek paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są paliwa silnikowe oraz gaz. Zdaniem organów podatkowych, z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty paliwowej jest bezpośrednim następstwem wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym.
Jako podstawę wyliczeń przyjęto ilość oleju napędowego od jakiej [...] zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2010 r.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] wniósł o uchylenie wyżej opisanych decyzji podatkowych organów obu instancji. Decyzjom tym zarzucił naruszenie przepisów art. 37h, art. 37 j ust.1 pkt 4,art. 37k ust. 1, art. 37m, art. 37n ust. 2 pkt 1 i art. 37q cyt. ustawy z dnia 27 października 1994 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów art. 77 §. 1,2 i 4, art. 80 Kpa a nadto art. 180 § 1 w zw. z art.188, art. 191 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na to, że nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2009 roku. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 482/12 uchylona została zarówno decyzja Dyrektora Izby Celnej jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z uwagi na brak możliwości dokonania oceny, czy organy podatkowe słusznie nałożyły na skarżącego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie podatku akcyzowego od oleju napędowego za styczeń 2009 r.
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (tj. Dz.U z 2015 r., poz. 641 ze zm.) wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu podlega opłacie, zwanej dalej opłatą paliwową (ust.1). Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1 rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2).
Stosownie do treści art. 37j ust.1 pkt 4 cyt. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ciąży na podmiocie polegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.
Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37kust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust.1 są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1).
Z przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Przepisy te samodzielnie nie określają też momentu powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej wiążąc go z zasadami powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego. Również podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej jest podmiotem obowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych.
W rozpoznawanej sprawie, opisaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. umorzone zostało jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie podatku akcyzowego należnego od oleju napędowego za styczeń 2009 roku.
Skoro z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym wynika, że nie dają one podstaw do samodzielnego określenia wysokości i zasadności obciążenia opłatą paliwową, brak decyzji ustalającej wysokość podatku akcyzowego za styczeń 2009 r. prowadzi do braku możliwości określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za ten okres.
Mając powyższe na uwadze należało zaskarżoną decyzję uchylić, jako wydaną z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. A orzeczono jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.