Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 marca 2017r. (złożonym w dniu 3 marca 2017 r.) P. Ś. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 28 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wraz ze skargą wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z adnotacją na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 97 akt. adm.) przedmiotowa decyzja była dwukrotnie awizowana w dniach 7 listopada 2016 r. i 15 listopada 2016 r.
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nigdy nie została jej doręczona. Nie otrzymała także awiza, z którego miałoby wynikać, że ma do odbioru przesyłkę poleconą. Ponadto wskazała, że ma ciężką sytuację osobistą, ciężko chorą matkę, brata i duże problemy finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej z uchybieniem terminu ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie tego terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Przesłankami przywrócenia terminu nie jest ciężka sytuacja osobista i finansowa.
Z treści wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wynika, iż jako przyczynę uchybienia terminu wskazała ona wadliwość doręczenia zaskarżonego postanowienia. Jednakże zgodnie z utrwalonym już poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, nieprawidłowość doręczenia nie jest przesłanką przywrócenia terminu, gdyż przy założeniu, że strona ma w tym zakresie rację i doręczenie nie było prawidłowe, to termin do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję z dnia 28 października 2016 r. w ogóle nie rozpoczął biegu, a tym samym nie doszło do uchybienia terminu i bezprzedmiotowe byłoby żądanie jego przywrócenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 839/15, 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 198/11, 24 marca 2011 r., sygn. akt I GZ 51/11, 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 675/11, 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 963/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl)). Skarżąca nie podała żadnych innych okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybienie terminu, koncentrując się wyłącznie na wykazaniu braku prawidłowego doręczenia decyzji.
Z powyższych względów, Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.