Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2007r. H.P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., Nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] Nr [...]w sprawie zabezpieczenia na poczet długu celnego oraz należności podatkowych samochodu osobowego marki Opel Vectra, nr nadwozia [...], nr silnika [...], rok produkcji 1991.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy w kontekście przedstawionych przez stronę argumentów zawartych w skardze należało uznać jej roszczenia za zasadne i związku z tym decyzją z [...], Nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dyrektor Izby Celnej uchylił swoją decyzję z dnia [...], Nr [...] oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2007r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wyjaśnienia czy w związku z treścią decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 0 [...] Nr [...]cofa swoją skargę z dnia [...] lutego 2007r. w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skargi nie cofa.
W odpowiedzi na zarządzenie, pismem z dnia 18 kwietnia 2007r. skarżący poinformował, że cofa skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., Nr [...] z uwagi na jej uchylenie. Jednocześnie wniósł o zwrot wpisu w kwocie 500 zł.
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z uwagi na fakt, iż Dyrektor Izby Celnej uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 cytowanej ustawy, cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ M. Ławniczak
D.W.d