Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej: "o.p." i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 722 ze zm.), dalej: "u.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań Nowe Miasto z [...] grudnia 2021 r. orzekającą o: odmowie zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym 3 samochodów osobowych, będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 14 października 2020 r. w trybie art. 74 ust. 2 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), dalej: "Prawo o ruchu drogowym", decyzją zarejestrowano samochody czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu ich rejestracji i dopuszczenia do ruchu na tym terytorium, co oznacza dopuszczenie ich do konsumpcji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 20, 21 i 22 października 2020 r. dokonano dostawy tych pojazdów. Wobec czego nie zostałam spełniona przesłanka z art. 107 ust. 1 ust. 1 u.p.a. " niezarejestrowania wcześniej na terytorium kraju" tak więc zwrot akcyzy się nie należy.
W skardze strona zarzuciła naruszenie:
- 1. art.121 § 1, 122, 127 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej (O.p.),
- 2. art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
- 3. art. 107 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 74 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym
- 4. art. 2 a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 107 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 74 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Warunkiem zastosowania prawa materialnego jest ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia z dokładnością pozwalającą na trafne zastosowanie prawa materialnego i przy zachowaniu gwarancji procesowych strony postępowania.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.) stanowiącą, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, to na organie podatkowym spoczywa ciężar dowodzenia wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Jednocześnie organ obowiązany jest prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to jest starannie i merytorycznie poprawnie (art. 121 § 1 o.p.), udzielając jednocześnie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 2 o.p.). Organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 124 o.p.), działając na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.).
Z kolei przepisy art. 187 § 1, art. 191, art. 192 i art. 210 § 1 pkt 6 o.p. regulują odpowiednio zasadę prawdy obiektywnej (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy), zasadę oceny dowodów (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) i obowiązek zapewnienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz zawarcie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji wydano w postępowaniu spełniającym powyższe wymagania.
Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. - w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania przez stronę czynności relewantnych do rozpatrzenia wniosku o zwrot akcyzy - podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący eksportu tego samochodu osobowego, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania eksportu tego samochodu osobowego.
W kontrolowanej przez Sąd sprawie spór dotyczył zaistnienia przesłanki z art. 107 ust. 1 u.p.a. w postaci rejestracji na terenie kraju przedmiotowych pojazdów. Zdaniem skarżącego nie były one zarejestrowane, stąd należy mu się zwrot zapłaconego od nich podatku akcyzowego.
Sąd podziela ocenę prawną dokonaną przez organy, że przedmiotowe pojazdy były zarejestrowane na terenie kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, przed dokonaniem ich eksportu.
Ustawodawca w zakresie przesłanki "braku zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju" odwołuje się do przepisów o ruchu drogowym.
Rejestracji pojazdu dokonuje się w trybie art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany.
Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu właściwym dla sprawy) czasowej rejestracji dokonuje się m. in.:
- 1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;
- 2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia
- a) wywozu pojazdu za granicę
- b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium RP.
Zgodnie z art. 74 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym czasowej rejestracji zasadniczo dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni.
Sąd, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, akceptuje pogląd, zawierający wykładnię art. 107 ust. 1 u.p.a., zgodnie z którym niezarejestrowanie samochodu osobowego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, oznacza, że wolą ustawodawcy było objęcie zakresem unormowania u.p.a. określonych przypadków wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju. Dotyczy to niewątpliwie przypadku wskazanego w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit b ustawy.
Przepis art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym zawiera ogólną normę odnoszącą się do każdej rejestracji, a więc również i do rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1168/10 - dostępny w na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Gdyby zamiarem ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 u.p.a. skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej i czasowej, wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w inny sposób (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I GSK 124/13 i I GSK 962/16 - dostępne w CBOSA).
Rejestracja czasowa z urzędu jest etapem postępowania w sprawie rejestracji i poprzedza ostateczne dopuszczenie pojazdu do ruchu. Celem postępowania było dopuszczenie pojazdu do ruchu na terytorium kraju. Czasowa rejestracja z urzędu umożliwia właścicielowi pojazdu jego użytkowanie w jej ramach czasowych.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2a o.p. (zasady in dubio pro tributario), bowiem - jak już wyżej wskazano - nie ma wątpliwości, co rozumieć przez samochód niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju.
Strona skarżąca nie uzasadniła na czym miało polegać naruszenie przez organ w zaskarżonej decyzji art. 11 w zw. z art. 12 ustawy Prawo o przedsiębiorców wobec czego Sąd nie mógł się ustosunkować.
Z powyższych powodów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. i wskazanych w skardze innych przepisów.
Wobec tego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325, ze zm.). oddalił skargę.