Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Pile z dnia 31 marca 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł.
W treści skargi sporządzonej przez adwokata zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Wykonanie decyzji oznacza konieczność zapłaty wysokiej kwoty pieniężnej, co negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej. Strona skarżąca wskazała, że nie wykonuje obecnie sprzedaży paliw, a jedynie prowadzi wulkanizację, która jest znacznie mniej dochodowa. Skarżący wskazał, że utrata płynności finansowej możliwa w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji skutkować będzie niemożliwością prowadzenia działalności gospodarczej i w efekcie grozi upadłością. Wskazał, że nie posiada gotówki, ani innych praw majątkowych. Zajęcie i sprzedaż urządzeń do wulkanizacji doprowadzi do upadłości oraz spowoduje konieczność zwrotu kwoty dotacji z Unii Europejskiej w wysokości 99.180,00 zł.
Do wniosku przedłożone zostały dokumenty obrazujące sytuację finansowa skarżącej: zestawienia bilansowe, wykaz środków trwałych, umowa przyznania pomocy z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 roku, o sygn. akt II OZ 661/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała przesłanek dla udzielenia jej ochrony tymczasowej przed wykonaniem zaskarżonej decyzji.
Analiza dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej nie wskazuje na prawdziwość tezy o braku możliwości zgromadzenia środków pieniężnych na dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedłożone dokumenty nie pozwalają dokonania oceny aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej. Brak wyciągu z kont bankowych strony skarżącej uniemożliwia weryfikację prawdziwości twierdzeń skarżących o braku posiadania jakichkolwiek środków finansowych. Ponadto Sąd zauważa, że z przedstawionego zestawienia bilansowego (k. 41 akt sąd.) wynika, że skarżąca spółka na dzień 31 grudnia 2016 r. posiadała 72.000,00 zł środków oznaczonych jako rezerwy na zobowiązania.
W tej sytuacji nie może zasadnie twierdzić, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić również należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 618), postanowił jak w sentencji.