Uzasadnienie
SKO w P. decyzją z dnia 24.01.2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. W. z dnia 16 grudnia 2021 r. przyznającą skarżącemu utracone wynagrodzenie jako żołnierzowi rezerwy z tytułu odbytych ćwiczeń wojskowych w kwocie [...]zł.
Organ wskazał, że z przedstawionego przez stronę zaświadczenia z zakładu pracy wynika, że dzienne utracone wynagrodzenie w związku z odbywaniem ćwiczeń wojskowych w dniach 2.11 do 26.11.2021 r. wyniosło brutto [...] zł tj. netto [...] zł.Kwota utraconego wynagrodzenia za ww. okres t.j. 25 dni wyniosła [...] zł netto, zaś uposażenie wypłacone za ten okres to [...] zł. Stąd wyliczone świadczenie rekompensujące utracone wynagrodzenie w wysokości [...] zł.
Strona wnosiła o wypłacenie należnej kwoty brutto, w sumie kwoty [...]zł.
Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 119 a ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP
- 1. Żołnierzowi rezerwy oraz osobie przeniesionej do rezerwy niebędącej żołnierzem rezerwy, którzy odbyli ćwiczenia wojskowe, z wyjątkiem ćwiczeń trwających do dwudziestu czterech godzin odbywających się w czasie lub dniu wolnym od pracy, przysługuje świadczenie pieniężne rekompensujące utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych.
- 2. Świadczenie pieniężne za każdy dzień ćwiczeń wojskowych stanowi kwota 1/21 miesięcznego wynagrodzenia lub dochodu, o których mowa w ust. 1, pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych.
- 3. Kwota dziennego świadczenia pieniężnego nie może być wyższa od 1/21 dwuipółkrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego w okresie poprzedzającym termin powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych, którego wysokość ogłasza Prezes Głównego Urzędu
Statystycznego.
Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 25.08.2015 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącymi żołnierzami rezerwy świadczenie rekompensujące stanowi kwota miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez żołnierza ze stosunku pracy lub stosunku służbowego podzielona przez 21 i następnie pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych.
Zdaniem organu podstawą do naliczenia wysokości rekompensaty jest wynagrodzenie netto, albowiem w jego skład nie wchodzą obowiązkowe składki lub zaliczki z tytułu ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego, zobowiązań podatkowych, premie, nagrody itd.
W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie
- - art. 119 a ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25.08.2015 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącymi żołnierzami rezerwy.
Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2475). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie Strona wnosiła o wypłacenie należnej kwoty brutto, w sumie kwoty [...]zł. Strona bowiem twierdziła, że podstawą do naliczenia rekompensaty jest kwota otrzymywanego wynagrodzenia brutto. Strona wskazała na obowiązujące regulacje prawne dotyczące zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop twierdząc, że wynagrodzenie ustalane na podstawie zasad jak przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy ustalane jest w kwocie brutto i uwzględnia nie tylko stałe ale też i zmienne składniki wynagrodzenia.
Z kolei organ swoje stanowisko uzasadniał tym, że użyte w przepisie sformułowanie "kwota miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego (...)" należy rozumieć w ten sposób, że podstawą do naliczenia wysokości rekompensaty jest wynagrodzenie netto bowiem w skład otrzymywanego wynagrodzenia nie wchodzą obowiązkowe składki lub zaliczki pobierane lub należne i odprowadzane do właściwych organów na podstawie odrębnych przepisów z tytułu ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego i zobowiązań podatkowych, premie, nagrody i inne świadczenia lub dodatki finansowe albo wartość świadczeń otrzymywanych w naturze, przysługujących żołnierzowi na podstawie odrębnych przepisów lub umów, a także wyroków sądowych lub decyzji administracyjnych.
Podstawą materialną rozstrzygnięcia jest przepis art. 119 a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. 2021.372), zgodnie z którym:
- 1. Żołnierzowi rezerwy oraz osobie przeniesionej do rezerwy niebędącej żołnierzem rezerwy, którzy odbyli ćwiczenia wojskowe, z wyjątkiem ćwiczeń trwających do dwudziestu czterech godzin odbywających się w czasie lub dniu wolnym od pracy, przysługuje świadczenie pieniężne rekompensujące utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych.
- 2. Świadczenie pieniężne za każdy dzień ćwiczeń wojskowych stanowi kwota 1/21 miesięcznego wynagrodzenia lub dochodu, o których mowa w ust. 1, pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych.
- 3. Kwota dziennego świadczenia pieniężnego nie może być wyższa od 1/21 dwuipółkrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego w okresie poprzedzającym termin powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych, którego wysokość ogłasza Prezes Głównego Urzędu
Statystycznego.
Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25.08.2015 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącymi żołnierzami rezerwy (Dz. U. 2018.881) świadczenie rekompensujące stanowi kwota miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez żołnierza ze stosunku pracy lub stosunku służbowego podzielona przez 21 i następnie pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych.
Zdaniem Sądu zasadnie przyjął organ, że podstawą do naliczenia wysokości rekompensaty jest wynagrodzenie netto, albowiem w jego skład nie wchodzą obowiązkowe składki lub zaliczki z tytułu ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego, zobowiązań podatkowych, premie, nagrody itd.
Wskazać należy, że ćwiczenia wojskowe dla żołnierzy rezerwy odbywają się w ramach obowiązkowego urlopu bezpłatnego udzielanego przez pracodawcę na czas ćwiczeń. Zawieszony zostaje stosunek pracy – pracodawca nie odprowadza na rzecz osoby odbywającej ćwiczenia składek do ZUS.
W czasie ćwiczeń to jednostka wojskowa wypłaca uposażenie, nie opłaca się składek emerytalnych i społecznych, a tylko składki chorobowe.
Zgodnie z art. 119 a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP to wójt ustala i wypłaca świadczenie pieniężne. Gdyby ciążył na nim dodatkowy obowiązek uiszczenia składek do ZUS to na rzecz osoby odbywającej ćwiczenia wojskowe i tak wypłacałby jedynie kwotę netto (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS).
W ustawie jest mowa o świadczeniu pieniężnym rekompensującym utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo o dochodzie z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych. Jest zatem mowa o dochodzie a nie o przychodzie, a tylko przychód możnaby zestawić z wynagrodzeniem brutto.
Z powyższych względów Sąd stwierdził, że skarga podlegała oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.