Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 28 kwietnia 2023r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 50 ust. 16, ust. 18 i ust. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 2561 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000 ze zm.) ustalił obowiązek poniesienia przez P. W. (dalej: skarżąca) kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej wyszczególnionych w tabeli umieszczonej w decyzji w wysokości [...] zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W pkt 2 decyzji organ podał, że w przypadku nieterminowego wykonania w/w obowiązku naliczone zostaną odsetki ustawowe za opóźnienie poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tej należności. Niezapłacona kwota wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu organ podał, że 4 maja 2022r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne mające na celu wydanie decyzji administracyjnej ustalającej obowiązek poniesienia przez skarżącą kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach wyszczególnionych w tabeli (od 13.12.2018r. – 25.06.2019r.). Z danych znajdujących się w posiadaniu NFZ wynika, że w okresie od 9 listopada 2018r. do dnia 11 sierpnia 2019r. skarżąca:
- - nie była zgłoszona do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego (np. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, zgłoszenia jako członek rodziny osoby ubezpieczonej, statusu osoby bezrobotnej zarejestrowanej w Urzędzie Pracy),
- - nie podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w Narodowym Funduszu Zdrowia w myśl art. 68 ustawy.,
- - nie posiadała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej po wygaśnięciu tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 67 ust. 5 – 7 oraz art. 72 ust. 2 ustawy (np. w związku z pobieraniem zasiłku chorobowego po ustaniu, w okresie postępowania o przyznanie renty/emerytury),
- - nie została wydana decyzja z art. 54 ustawy przyznająca prawo do świadczeń finansowanych z budżetu państwa,
- - nie miała zarejestrowanego formularza uprawniającego do świadczeń opieki zdrowotnej w Polsce na koszt instytucji ubezpieczeniowych krajów UE/EFTA na podstawie przepisów o koordynacji zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE.L 2004 Nr 166 poz 1 z późn. zm),
- - przed uzyskaniem świadczeń strona złożyła " oświadczenia o przysługującym świadczeniobiorcy prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.
Organ zawiadamiając skarżącą o wszczęciu postępowania, wezwał o przedłożenie dokumentów potwierdzających jej prawo do świadczeń zdrowotnych i pouczył o możliwości dopełnienia obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 ustawy, zgodnie z art. 50 ust. 18 a ustawy, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.
Skarżąca poinformowała organ, że w okresie wskazanym w zawiadomieniu była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny męża. Zakwestionowała zgłoszenie do ubezpieczenia przez płatnika A.D. Biuro, u którego odbywała staż, a które to zgłoszenie przerwać miało jej zgłoszenie jako członka rodziny S. W..
W trakcie weryfikacji tych informacji organ otrzymał pismo z ZUS, w którym podano, że skarżąca została słusznie zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego przez płatnika A.D. Biuro.
Po kolejnym wezwaniu skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów. Organ ustalił, że strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia do ubezpieczenia w terminie 30 dni.
Wskazując na treść art. 67 ust. 2 i 3 ustawy organ podał, że skarżąca nie została skutecznie zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego przed skorzystaniem ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jak i nie dopełniła obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 ustawy, zgodnie z art. 50 ust. 18 a ustawy w przewidzianym terminie 30 dni. Nie posiadała prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej na innej podstawie (m.in. nie pobierała zasiłku przyznanego na podstawie przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, nie składała wniosku o przyznanie prawa do pobierania świadczenia emerytalno – rentowego, nie była uprawniona do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego). Nie zakwestionowała udzielonych jej na koszt Funduszu świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w sentencji decyzji.
Organ uznał, że strona nie działała w "usprawiedliwionym błędnym przekonaniu", o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy. Jest nim bowiem stan o charakterze mentalnym polegającym na usprawiedliwionej niewiedzy danego podmiotu o istnieniu określonych stanów prawnych, w szczególności jest to błędne przeświadczenie o przysługiwaniu jakiegoś prawa. Osoba składając w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu oświadczenie o prawie do świadczeń działa w dobrej wierze, tylko wtedy, gdy jej działanie nie jest obarczone jakimkolwiek brakiem staranności. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu brak jest podstaw do przyjęcia, że po stronie skarżącej mogło powstać usprawiedliwione błędne przekonanie, co do przysługującego jej prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Z zebranego materiału wynika, że skarżąca mogła zostać zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny ubezpieczonego małżonka, ale mimo poinformowania przez NFZ o możliwości dokonania wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia, takiego zgłoszenia nie dokonała.
Organ podał, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że pojęcie usprawiedliwione przekonanie, o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy obejmuje sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne, bądź też innych osób. Organ zaakcentował, że nieznajomość przepisów prawa nie może być usprawiedliwieniem dla nieprzestrzegania prawa jako obywatel. Na stronie ciąży powinność zapoznania się z obowiązkami prawnymi dotyczącymi jej ubezpieczenia zdrowotnego, a w razie wątpliwości co do treści zasad prawnych dotyczących prawa do świadczeń opieki zdrowotnej zainteresowana strona, jak i inni obywatele, mają możliwość zwrócenia się z zapytaniem do odpowiednich jednostek terytorialnych NFZ, które w zakresie swoich kompetencji udzielają stosownych wyjaśnień.
Zdaniem organu skarżąca nie dochowała należytej staranności w ocenie swojej sytuacji prawnej, co do posiadanego ubezpieczenia zdrowotnego, bowiem pomimo, iż podczas korzystania ze świadczeń zdrowotnych była informowana o braku posiadanego przez siebie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej nie podjęła czynności celem wyjaśnienia swojego statusu ubezpieczenia zdrowotnego, w konsekwencji Prezes NFZ nie widzi podstaw do zastosowania art. 50 ust. 17 ustawy,
W terminowo wniesionej skardze skarżąca podała, że decyzja jest dla niej niezrozumiała i nie wie jakie jeszcze dokumenty musiałaby złożyć, żeby przekonać organ o tym, że cały czas była zgłoszona do NFZ. Twierdziła, że w okresie wskazanym w decyzji ukończyła kurs kosmetyczki w Centrum Szkoleń P. i nic jej nie wiadomo, żeby ktoś ją wyrejestrował z NFZ. W tym czasie nie zrywała ubezpieczenia, cały czas była zgłoszona u męża. Od 2.10.2018r. była zgłoszona w zakładzie S., gdzie pracował mąż. Podała, że informacje organu, że była wyrejestrowana od 25.10.2018r. do 8.11.2019r. (czas szkolenia u A. D.) są inne niż te wynikające ze świadectwa pracy jej męża i pismo e- mail. Wykaz usług medycznych od 14.01.2019r. do 25.06.2019r. to okres kiedy miała zgłoszenie do ZUS od 2.10.2018r.
Do skargi dołączyła:
- - druk ZUS P ZCNA, z którego wynikało, że była od 2.10.2018r. uprawnionym do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego członkiem rodziny osoby ubezpieczonej (S. W.), zatrudnionego w S. sp. z o.o.,
- - świadectwo pracy męża S. W., z którego wynikało, że w S. sp. z o.o był zatrudniony od 1.08.2011r. do 31.03.2020r.,
- - kserokopię wydruku korespondencji e- mail z pracownicą S., w której 10.05.2022r. mąż skarżącej na pytanie do kiedy jego żona mogła korzystać z ubezpieczenia zdrowotnego i kiedy wygasło, otrzymał odpowiedź, że ubezpieczenia trwało do końca jego zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformowano skarżącą, że zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego męża z dnia 2 października 2018r. zostało przerwane. Pouczono również skarżącą o możliwości dokonania wstecznego zgłoszenia w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Organ potwierdził, że skarżąca od 25 października 2018r. do 8 listopada 2018r. była prawidłowo zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako uczestnik kursu kosmetycznego. W okresie od 13 grudnia 2018r. do 25 czerwca 2019r. miała udzielane świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych na łączną kwotę [...]zł. Na podstawie informacji przekazanych przez świadczeniobiorców w raportach statystycznych wynika, że świadczeniodawcy udzielili skarżącej świadczeń w oparciu o oświadczenia złożone przez skarżącą o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej w związku z niepotwierdzeniem prawa do świadczeń w sposób określony w art. 50 ust. 2 lub 3 ustawy o świadczeniach.
Przekazane do organu przez ZUS dane a zgromadzone w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych potwierdzają, iż skarżąca od dnia 2 października 2018r. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny S. W.. Zgłoszenie to wygasło z mocy prawa w dniu 25 października 2018r. ponieważ skarżąca nabyła własny obowiązkowy tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego (A.D. Biuro). Tytuł ten trwał do dnia 8 listopada 2018r. Następnie od dnia 12 sierpnia 2019r. skarżąca jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podał, że w okresie pobieranych świadczeń wskazanych w decyzji, których skarżąca nie kwestionowała nie była objęta ubezpieczeniem zdrowotnym i jest obowiązana do uiszczenia kosztów tych świadczeń.
Organ podtrzymał stanowisko o braku podstaw do uznania, że skarżąca działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu (art. 50 ust. 17 ustawy). Wielokrotnie korzystała ze świadczeń opieki zdrowotnej i była informowana o braku posiadanego przez siebie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, jednak nie podjęła czynności celem wyjaśnienia swojego statusu ubezpieczenia zdrowotnego. To na skarżącej ciążyła powinność zapoznania się z obowiązkami prawnymi dotyczącymi jej ubezpieczenia zdrowotnego, powinna zainteresować się, dlaczego system EWUŚ wskazuje skarżącą jako osobę nieubezpieczoną.
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako P.p.s.a.), stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiot kontroli sądu w tym postępowaniu stanowiła decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 28 kwietnia 2023r. ustalająca P. W. obowiązek poniesienia kosztów w związku ze świadczeniami opieki zdrowotnej, które zostały jej udzielone w łącznej wysokości [...] zł. Przeprowadzona przez sąd, w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowało sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (, t.j. Dz.U. 2022.2561), dalej: u. ś. o. z. zgodnie z którym koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej (...) osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy wynika ogólna zasada, zgodnie, z którą osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, obowiązana jest ponieść koszty udzielonego świadczenia.
Zauważyć także należy, że postępowanie przed Prezesem NFZ jest jednoinstancyjne. Od wydanej decyzji przysługuje skarga do WSA. Zatem w trybie administracyjnym sprawa nie jest ponownie rozpoznawana. Oznacza to, że jeżeli przed organem w postępowaniu jednoinstancyjnym nie zostanie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, to wówczas okoliczność tą strona może podnieść dopiero na etapie skargi do sądu.
Przy jednoinstancyjnym postępowaniu zachowanie zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach k.p.a. musi być szczególnie respektowane przez organy. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Art. 80 k.p.a. stanowi natomiast, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Nadto skoro zaskarżona decyzja podlega kontroli sądu administracyjnego, to istotne jest jej prawidłowe uzasadnienie (art. 107 § 3 k.p.a.), które spełnia zasadniczą rolę w tym procesie, umożliwiając sądowi przeprowadzenie takiej kontroli w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym w świetle obowiązujących w sprawie przepisów. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wypełnia również zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.)
W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało sporządzone w sposób wskazany w art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji organ nie opisał stanu faktycznego w sposób pozwalający ustalić z jakich przyczyn uznał, że skarżąca nie podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu. Nie wyjaśnił z jakich przyczyn w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych (k. 1 akt adm.) okres ubezpieczenia zdrowotnego od 2.10.2018r. nie ma wskazanej daty wyrejestrowania. Jako niewystarczające w tym zakresie oraz spóźnione należy ocenić próby uzasadnienia poczynione w treści odpowiedzi na skargę. Organ powołując się na wielokrotnie składane przez skarżącą oświadczenia o przysługującym prawie do świadczeń opieki zdrowotnej dołączył osiem takich oświadczeń a skarżąca (jak wynikało z decyzji) korzystała ze świadczeń trzydziestokrotnie.
Nadto wskazując na bierność skarżącej nie ocenił dołączonej przez nią korespondencji z pracodawcą męża, w której udzielono informacji o objęciu skarżącej ubezpieczeniem w całym okresie zatrudnienia jej męża. Organ nie odniósł się do faktu, że skarżąca po otrzymaniu zawiadomienia z 4 maja 2022r. i zawartego w nim pouczenia, w którym wskazano, że w celu wstecznego ubezpieczenia powinna skontaktować się z osobą zobowiązaną do wstecznego zgłoszenia, dołączyła wszystkie dokumenty jakie posiadała i korespondencję z pracodawcą męża z 10.05.2022r. z której wynikało, że była przez cały czas ubezpieczona. Korespondencja ta wskazuje, że skontaktowała się z podmiotem uprawnionym do dokonania jej zgłoszenia do ubezpieczenia, czego organ nie ocenił.
W ocenie Sądu organ nie przeanalizował wnikliwie przesłanek z art. 50 ust. 17 u.ś.o.z., zgodnie z którym: obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wyżej podano twierdzenie, że skarżąca wielokrotnie korzystała ze świadczeń opieki zdrowotnej i była informowana o braku posiadanego przez siebie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, jednak nie podjęła czynności celem wyjaśnienia swojego statusu ubezpieczenia zdrowotnego nie zostały ocenione wnikliwie. Osiem dołączonych oświadczeń pochodzi z miesięcy maja, czerwiec 2019r. i jedno z września 2019r., co do świadczeń, z których skarżąca skorzystała przed i po tych datach nie ma informacji, czy skarżąca składała takie oświadczenia.
Organ nie wyjaśnił czy wynikało to z braku dołączenia do akt wszystkich oświadczeń, czy też w innych datach świadczenia były udzielane bez oświadczeń, gdyż system EWUŚ wskazywał skarżącą jako osobę ubezpieczoną, organ nie uzyskał też na ten temat wyjaśnień od skarżącej. Zarzucając skarżącej konsekwencje nieznajomości prawa nie odniósł się do informacji, które skarżąca uzyskała od pracodawcy męża, że przez cały okres jego zatrudnienia była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego a także jej twierdzeń, że odbywając 69 – godzinny kurs kosmetyczki została zarejestrowana do ubezpieczenia zdrowotnego i wyrejestrowana jako małżonek ubezpieczonego. Organ nie ocenił całokształtu dowodów pod kątem wyjaśnienia czy brak wiedzy o wyrejestrowaniu z ubezpieczenia był wynikiem nie dołożenia przez nią należytej staranności, w sytuacji gdy choćby płatnik składek udzielił jej informacji, że podlega temu ubezpieczeniu.
W ocenie sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ jej wydanie nie zostało poprzedzone ustaleniem całokształtu okoliczności faktycznych, a dokonane przez organ ustalenia oparto na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym sprawy. Uchybienia tego nie może sanować ocena organu dokonana w odpowiedzi na skargę bowiem sąd ocenia rozstrzygnięcie organu natomiast ocenie nie podlega odpowiedź na skargę.
Wydając zaskarżoną decyzję bez uwzględnienia stanowiska strony i oceny złożonych przez nią dokumentów pod kątem przesłanek z art. 50 ust. 17 u.ś.o.z. organ naruszył także zasady praworządności - art. 6 k.p.a. oraz pogłębiania zaufania do organów państwa - art. 8 k.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezes NFZ powinien wziąć pod uwagę powyższe uwagi dokładnie wskazując w uzasadnieniu decyzji okoliczności związane z rejestracją skarżącej w okresie odbywania kursu kosmetyczki i przeanalizować, czy w związku z powyższym była uprawniona do otrzymania bezpłatnych świadczeń na terenie naszego kraju, oraz ponownie wnikliwie rozważyć możliwość odstąpienia od stosowania art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. w oparciu o art. 50 ust. 17 u.ś.o.z, który przewiduje możliwość takiego odstąpienia, gdy osoba składająca oświadczenie działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.
Sumując sąd uznał, że Prezes NFZ nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.