Uzasadnienie
Starosta R decyzją z dnia 23.08.2012 r. orzekł o zatrzymaniu J N prawa jazdy kat. B wydanego w dniu 05.10.2010 r. do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji.
Decyzję odebrał w dniu 28.08.2012 r. PN, ojciec J N. J N pismem z dnia 13.09.2012 r. - złożonym osobiście w organie w tym samym dniu – wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt. 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L postanowieniem z dnia 14.01.2013 r. stwierdziło na podstawie art. 134 kpa, że przedmiotowe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 par. 2 kpa.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że decyzja organu I instancji została doręczona ojcu Ja N w dniu 28.08.2012 r. w trybie art. 43 kpa i od tej daty należało liczyć 14 dniowy termin do wniesienia odwołania wskazany w art. 129 par. 2 kpa. Termin ten upływał z dniem 11.09.2012 r. Strona wniosła odwołanie w dniu 13.09.2012 r., a zatem z przekroczeniem terminu ustawowego. Nie wniosła ona wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 par. 1 kpa.
W skardze na postanowienie organu II instancji strona wniosła o uchylenie orzeczeń organów obu instancji, zarzucając brak ustalenia, że ojciec skarżącego przy odbiorze decyzji zobowiązał się do jej przekazania skarżącemu. Ojciec miał odebrać decyzję nieświadomie – wraz z inną korespondencją kierowaną do niego osobiście. Naruszono przez to art. 43 kpa. Strona wniosła tez o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, że P N nie był zorientowany przy odbiorze decyzji, że jest to przesyłka adresowana dla syna (przesłuchanie P N, W N oraz J N).
W uzasadnieniu skargi wskazano, że ojciec skarżącego prowadzi w miejscu zamieszkania działalność gospodarczą (stolarstwo) i otrzymuje on na ten adres korespondencje zawodową. Często podpisuje on "zwrotki" otrzymywane od listonosza bez zapoznawania się z adresatami przyjmowanych przesyłek. Odłożył on całą korespondencję przyjętą w dniu 28.08.2012 r. i powrócił do niej po kilku dniach, wtedy zorientował się, że w jednym z listów jest decyzja adresowana do skarżącego. Był on przekonany, że odebrał decyzję w dniu 30 lub 31.08.2012 r. Dla skarżącego był to początek biegu 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania gdyż nie został pouczony o takiej możliwości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy uznał, że SKO w L zasadnie stwierdziło postanowieniem z dnia 14.01.2013 r. wniesienie przedmiotowego odwołania z uchybieniem 14 dniowego terminu wskazanego w art. 129 par. 2 kpa.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że decyzja organu I instancji została doręczona ojcu J N w dniu 28.08.2012 r. w trybie art. 43 kpa i od tej daty należało liczyć 14 dniowy termin do wniesienia odwołania wskazany w art. 129 par. 2 kpa. Termin ten upływał z dniem 11.09.2012 r., skarżący wniósł odwołanie w dniu 13.09.2012 r., a zatem z przekroczeniem terminu ustawowego. Istotne w sprawie jest również to, że nie wniósł on wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 par. 1 kpa.
Skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie dokonano jednoznacznych ustaleń w zakresie tego, czy ojciec skarżącego przy odbiorze decyzji zobowiązał się do jej przekazania skarżącemu (synowi). Ojciec miał odebrać decyzję nieświadomie – wraz z inną korespondencją kierowaną do niego osobiście. Naruszono przez to art. 43 kpa. Ojciec skarżącego odłożył całą korespondencję przyjętą w dniu 28.08.2012 r. i powrócił do niej po kilku dniach, wtedy zorientował się, że w jednym z listów jest decyzja adresowana do skarżącego. Był on przekonany, że odebrał decyzję w dniu 30 lub 31.08.2012 r. Dla skarżącego był to początek biegu 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania.
Strona wniosła też o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, że P N nie był zorientowany przy odbiorze decyzji, że jest to przesyłka adresowana dla syna (przesłuchanie P N, W N oraz J N).
Wskazać należy w tym miejscu, że doręczenie w trybie art. 43 kpa jest skutecznie prawne, jeżeli zostaje dokonane do rąk osoby dorosłego domownika (zob. m. in. komentarz A. Wróbla do art. 43 kpa, lex 2013). Okoliczność, że osoba której wręczono pismo z pokwitowaniem, nie oddała faktycznie pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność dokonanego doręczenia. Zastępcze doręczenie pisma wskazane w trybie art. 43 kpa opiera się bowiem na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata (która pokwitowała odbiór pisma), przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz na domniemaniu, że przedmiotowe pismo zostało doręczone. Wskazuje się ponadto, że datą doręczenia pisma jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, a nie dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez tego domownika. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania (komentarz A. Wróbla do art. 43 kpa, lex 2013).
W niniejszej sprawie P N (ojciec skarżącego) odebrał pismo 28.08.2012 r. i podjął się tym samym oddania pisma adresatowi (zob. potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji z 23.08.2012 r.). Doszło zatem do zastępczego doręczenia pisma w trybie art. 43 kpa, a za datę doręczenia organ II instancji trafnie uznał dzień doręczenia pisma domownikowi, czyli 28.08.2012 r.
Wskazane domniemanie doręczenia pisma adresatowi może być obalone dowodem przeciwnym – gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie tego domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej w trybie art. 58 kpa (komentarz A. Wróbla do art. 43 kpa, lex 2013).
W uzasadnieniu postanowienia z 14.01.2013 r. wskazano na możliwość wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 par. 1 kpa. Strona mogła złożyć taki wniosek w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia organu II instancji, podnosząc dowody wskazywane w skardze i dotyczące tezy skarżącego o doręczeniu mu decyzji organu I instancji w późniejszym terminie przez jego ojca, co spowodowało wniesienie odwołania z przekroczeniem ustawowego 14 dniowego terminu.
Skarżący nie złożył tego wniosku, a Sąd oceniając legalność postanowienia organu II instancji stwierdził, że zostało ono wydane zgodnie z prawem procesowym. Decyzja I instancji została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 28.08.2012 r. i strona nie podważyła skutecznie domniemania doręczenia jej pisma w tej dacie, gdyż nie doprowadziła do wszczęcia postępowania w kwestii ewentualnego przywrócenia jej terminu do wniesienia dowołania.
Z tego względu należało uznać, że odwołanie zostało wniesione po upływie 14 dni od daty 28.08.2012 r.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, że skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.