Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 maja 2016 r. skarżący J. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie... zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony stronie, przy czym przesyłkę odebrała w dniu 23 maja 2016 r.... jako dorosły domownik skarżącego.
W dniu 31 maja 2016 r. skarżący uiścił wpis od skargi.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na uiszczenie wpisu po terminie. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016 r.
Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że uchybił terminowi, który upływał w dniu 30 maja 2016 r., albowiem wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała jego teściowa, podczas gdy on przebywał w podróży służbowej w.... Po powrocie w dniu 25 maja 2016 r. teściowa przekazała mu przesyłkę wraz z informacją, że została ona odebrana w dniu 25 maja 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j., dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem, charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08, orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie strony rozumie się szeroko rozciągając je także na pełnomocnika, a winę w sposób obiektywny, a więc wymagając od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony.
Do takich niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zwykło zaliczać się okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że skarżący spełnił warunek formalny, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od daty 20 czerwca 2016 r. przyjętej przez Sąd za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. tj. dzień w którym skarżący dowiedział się o tym, że nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do uiszczenia wpisu podał przekazanie przesyłki przez teściową będącą dorosłym domownikiem z opóźnieniem, bez podania prawidłowej daty odbioru.
W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do doręczenia zastępczego określonego w art. 72 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe (niezgodne z treścią przepisu art. 72 p.p.s.a.), albo też pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010 r.).
Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Fakt, iż dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji, nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie i nie podał rzeczywistej daty odbioru, nie wyłącza winy skarżącego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244 i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11, https://cbois.nsa.gov.pl).
Podkreślić należy nadto, że wskazane przez skarżącego okoliczności świadczyć mogą jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Powinien bowiem zadbać, aby członkowie rodziny byli poinformowani o konieczności przekazywania mu informacji o przesłanych wezwaniach z Sądu.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy, w związku z czym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.