Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy zezwolił Sp z o. o. na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego tj sieci gazowej x w pasie drogi gminnej nr [...] i w pasie drogi wewnętrznej dz. Nr [...] obręb geodezyjny K na określonych warunkach
- 1. wyznaczył opłatę roczną za umieszczenie powyższej infrastruktury technicznej w pasie ruchu drogowego w kwocie 12.330 zł.
W odwołaniu strona zarzuciła, że stanowiąca podstawę opłaty uchwała Rady Gminy Ż nr XXXVII/198/13 z 30.04.2013 r. jest niezgodna z prawem, gdyż dla inwestycji komunalnych prowadzonych przez gminę lub spółki gminy wprowadzono opłatę w wysokości 0 zł, a dla innych podmiotów wprowadzono stawkę 150 i 100 zł. Ponadto organ naliczył błędnie opłatę za cały rok 2013, a nie proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym.
SKO decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że uchwała Rady Gminy Ż nr XXXVII/198/13 z 30.04.2013 r. ma moc obowiązująca od dnia 18.06.2013 r. Z tego względu nie było podstaw do zastosowania stawek obowiązujących w 2007 roku. Zasadne było też przyjęcie rocznej stawki opłaty za cały rok, czyli za 365 dni kalendarzowych, niezależnie od czasu faktycznego zajęcia pasa drogowego.
W skardze do WSA w Poznaniu strona podniosła, że organ naliczył błędnie opłatę za cały rok 2013, a nie proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Naruszono przez to art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. W 2013 r. sporne urządzenie techniczne było umieszczone w pasie drogowym jedynie przez okres 50 dni, a nie przez okres całego roku. Opłata za 2013 r. winna zostać ustalona proporcjonalnie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, że roczna opłata za zajęcie pasa drogowego wynika z załącznika do uchwały Rady Gminy Ż nr XXXVII/198/13 z 30.04.2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z kategorycznym i jednoznacznym przepisem art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych opłatę za zajęcie pasa drogowego oblicza się za każdy rok umieszczenia danego urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie go w pasie drogowym w okresie krótszym niż rok opłata pobierana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w określonym pasie drogowym.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest umieszczenie urządzeń technicznych w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok (50 dni).
Z tego względu organ był zobowiązany do ustalenia opłaty proporcjonalnie do liczby 50 dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, a nie za okres całego roku 2013 r.
Przepisy ustawy mają prymat nad przepisami prawa miejscowego, które nie mogą być sprzeczne z ustawami. Z tego względu bez znaczenia dla wyniku sprawy były zapisy załącznika do powołanej przez organy uchwały Rady Gminy Ż nr XXXVII/198/13 z 30.04.2013 r.
Organ winien respektować przede wszystkim przepisy o randze ustawowej, a przepisy prawa miejscowego muszą być z nimi zgodne.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie zastosował prawidłowo art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych wobec czego należało orzec o uchyleniu decyzji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni poczynione powyżej uwagi.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270, ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzje.
O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania oraz o wykonalności decyzji postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z §6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (dz. U. 2013.461) i art. 152 wyżej powołanej ustawy.